Categorie: karate

Toen ik in 1985 in mijn zwarte band karate behaalde zei iemand tegen mij, gefeliciteerd, nu ben je meester want je hebt nu controle over je geest en lichaam. Ik vatte het op als een compliment en het deed mijn ego wel goed. Alleen jaren later wist ik eigenlijk wel dat dit natuurlijk niet de werkelijkheid was. Want wanneer heb je controle, wanneer ben je een ware meester? Deze vraag stel ik mijn nu nog steeds. Het enige wat ik wel kan stellen en zelfs kan beamen is dat vaak niet de meeste getalenteerde mensen het ver schoppen. Talent is handig als je iets snel wil leren, maar als je een kunst of een vak gedegen onder de knie wil krijgen komt er wel meer dan talent om de hoek kijken. Zelfs getalenteerde componisten zoals Bach, Beethoven en Mozart waren nooit zo goed geworden zonder dat ze jarenlang gestudeerd en geoefend hadden. Of het nu gaat om het leren van karate, wetenschap, kunst of een ambacht, de weg naar beheersing, de controle en de verbinding van geest en lichaam loopt uiteindelijk over een uitgestippelde weg met voor- en tegenslagen.

Vanaf de middeleeuwen tot in de 18e eeuw had je zogenaamde gildemeesters die een ambacht uitoefenden, zoals bijvoorbeeld de smid, de scharensliep, de houtbewerker, de drogist, de leerlooier, de slager enzovoort. Een gilde was een soort beroepsvereniging waarin kennis en ervaring werd uitgewisseld. Je kreeg na een gedegen opleiding als leerling van een gilde de erkenning van vakman. Uiteindelijk na heel vele jaren werken en na het doen van de meesterproef kreeg je de titel meester. Hiermee behartigde het gilde het belang van het gilde en bood ze een beroepsbescherming, wat je tegenwoordig nog ziet onder meer in de reguliere geneeskunde en het notariaat. Dit leidde ook tot zekerheid en kwaliteit en daarnaast aanzien.

  • Meesterschap

In veel gevallen, of je nu wel of geen talent hebt, ontwikkel je vaktechnische vaardigheden onder leiding van een mentor of leermeester. Vaak gaat het ook om het moment en de juiste combinatie van ervaring en ideeën om iets groots te ontdekken en daarmee aan de gang te gaan om inzicht te ontwikkelen. Vanuit deze zaken en uiteraard de wil om te doen krijg je inspiratie om iets te creëren. Het uiteindelijke meesterschap komt pas na het doorlopen van onvermijdelijke fases wat Japanners shuhari noemen. Aan het eind van deze fases wordt er rigoureus gebroken met de leermeester om beperkingen van sturing en beïnvloeding te stoppen en daarna zelf meester te worden. In feite word je wakker en alles wat je aanraakt voegt zich naar jouw idee en creatie.

In de afgelopen jaren heb ik wel ontdekt wat meesterschap kan inhouden, dat het niet alleen gaat om de grote lijnen maar ook om de details. Ik vergelijk het met het vak van de horlogemaker die er voor moet zorgen dat de klok de juiste tijd aangeeft en daarom zal hij zich moeten ontfermen over de precisie van het uurwerk.

Meesterschap ligt in het reiken en niet in het bereiken (Sarah Lewis).

Een echte meester deelt zijn eigen ervaringen met een ander, niet alleen zijn succesvolle zaken maar ook de mislukkingen. Hij wijst je de route om op je zelf te vertrouwen en laat je zien dat er ook een weg naar binnen is en daardoor alle veranderingen in jezelf beginnen. Een meester geeft les met passie en ontsteekt een vuurtje in zijn leerlingen waarmee een kampvuur van enthousiasme kan ontstaan. De sleutel tot vreugde is je verdiepen in waar je van houdt en zorgen dat je waardigheid en eenvoud tot voorbeeld is voor anderen.
Per slot:

Eenvoud is niet het kenmerk van de beginner, het is de duur bevochten stempel van de meester. (Godfried Bomans)

beelden ego karate meesterschap wil

Mij wordt de afgelopen tijd vaak gevraagd of de erkenning van karate als een officiële olympische sport goed of niet goed voor karate is? Vaak zie je dat de “traditionele krijgskunst beoefenaar” zich keert tegen de moderne sportieve vormen zoals karate en judo. Zij vinden dat vooral de oude waarden en doelstellingen van deze kunsten te grabbel worden gegooid, en dat het zelfverdedigingsaspect daardoor verloren zou gaan. Zeker de wat oudere beoefenaren zetten zich af tegen de wedstrijdsport.

Ik zie mijzelf wel als een traditionele beoefenaar van vechtkunsten. Het karate heeft inderdaad mijn hart gestolen, terwijl ik daarnaast ook met veel passie het iaido (Japanse zwaardkunst) beoefen. Als ik nu aan het stereotype beeld moet voldoen zou ik “anti sport” zijn. Echter dat is niet het geval, verre van zelfs. In mijn vroege karatejaren heb ik aan wedstrijden meegedaan, en met veel plezier. Iedereen heeft wel een mate van competitief gedrag, kijk maar om je heen er zijn tal van voorbeelden. In het onderwijs bijvoorbeeld de wedstrijdjes tijdens de gymnastieklessen. De meeste sporten zijn gericht competitie, het gaat om het winnen, wie is de beste. Het spelen van spelletjes is al een manier van competitief met elkaar bezig zijn. Een gezonde vorm van bewijsdrang is goed voor één ieder.

Ook heb ik te maken met de vraag welke vechtsport het beste te gebruiken is voor zelfverdediging. De volgende meningen zie je dan langs komen. Karate is te springerig en heeft te veel de nadruk liggen op de controle van technieken. Teveel stoten in de lucht, dus zonder echte fysieke weerstand. Bij de N.M.A. (Mixed Martial Arts) zou er teveel grondgevecht zijn, wat dodelijk zou zijn in reële situaties. Bij judo ben je teveel afhankelijk van het pakken van kleding, en is er een gebrek aan trap-, stoot- en slagtechnieken. Ook het hoofd naar voren en de handen laag zou tot gevaarlijke situaties kunnen leiden in het echte gevecht. Bij het boksen is er een gebrek aan worsteling en trappen en men is teveel afhankelijk van de dekking van de bokshandschoen. Bij het thaiboksen is er geen grond gevecht en men weet niet om te gaan met vallen naar de grond. In feite is dit allemaal waar, maar zou dan daarmee de kunst waardeloos zijn? Of erger nog deze vormen van sport zijn een slechte vorm van de voorbereiding voor zelfverdediging.

Sport doe je voor je plezier en als je topsporter bent doe je het om te winnen op het hoogste niveau. In mijn vriendenkring ken ik er eentje die er plezier in heeft en ook nog een grote drive heeft om te winnen, en niet onverdienstelijk ook. Als ik hem zie trainen dan ervaar ik een geweldige drive. Als nu de meeste “traditionele beoefenaren” dit ook zouden doen, dan zouden we vele goede karateka hebben. Eén van de idealen bij karate is eerlijkheid en nederigheid. Daar gaan de traditionalisten prat op, want dat is een ideaal dat je verkrijgt door regelmatige beoefening van deze kunst. Het beheersen van je ego, en dat zou dus niet bij sportkarate zijn. Als je een wedstrijd verliest moet je dat accepteren, je tegenstander was op dat moment beter, en het zou een uitdaging moeten zijn om het een volgende keer beter te doen. Succes vraagt om discipline, regelmatige training en een gezonde levensstijl. En deze kernwaarden gelden dus voor zowel de sportkant als de traditionele kant van het karate. Ik ben ook van mening dat karate, ongeacht op welke manier dat beoefend wordt, een goede bijdrage levert aan een positieve levensstijl. Dus sport is ook een goede manier voor zelfverdediging. Ik las laatst op internet dat een fanatieke bokser verklaarde dat zijn boksen de ultieme zelfbescherming was, niet vanwege de techniek of de sport op zichzelf, maar omdat hij veel tijd heeft doorgebracht in de sportschool en dat hij daardoor (op straat) geen doelwit was voor misdadigers. Daar zit waarheid in.

Ik ben blij dat het karate Olympisch is geworden. In 2020 zal karate tijdens de Olympische spelen in Tokyo worden vertoond. Het huidige karate, wat een groot deel van haar origine vindt in Japan, komt dus na ruim 100 jaar weer terug in dat land. Ik zie uit naar deze wedstrijden, en blijf daarnaast met veel plezier werken aan het trainen en verspreiden van het karate.

 “To me, the extraordinary aspect of martial arts lies in its simplicity. The easy way is also the right way, and martial arts is nothing at all special; the closer to the true way of martial arts, the less wastage of expression there is.”  (Bruce Lee)

(foto’s genomen tijdens karatetraining)

gezond iaido karate leven

Reacties gesloten