Categorie: klassieker

In de zomervakantie van 2017 heb ik mijn oude analoge spiegelreflexcamera, een Ricoh KR-SuperII, meegenomen. De reden hiervan was de nieuwsgierigheid van mijn dochter naar het maken van foto’s met een rolletje. Nu is mijn fascinatie in het fotograferen begonnen met analoge fototoestellen zoals bijvoorbeeld de Petri MF2A. Nu fotografeer ik digitaal (Canon 5d mark II) en de kwaliteit is zelfs beter dan van de analoge camera’s die ik heb gehad. Toch kwam het oude gevoel wel terug, je maakt op een “oldschool” wijze foto’s. Je ziet niet meteen het resultaat want je moet wachten totdat de film in het rolletje is ontwikkeld en afgedrukt. Je moet dus in dit geval meer vertrouwen op de fotografiekennis zoals de lichtmeting, de juiste sluitertijd en het diafragma. En daarbij komt nog dat je niet zomaar je ISO (licht gevoeligheid) kan veranderen, met andere woorden je koopt een fotorolletje met een ISO van 400 en daarmee moet je het doen. Dit voelt misschien wat beperkt maar het heeft ook wel wat uitdagends. Daarbij kwam ook nog de vraag; werkt de oude camera (1993) nog wel? En ja hoor alles deed het nog, en het resultaat was verbluffend. Het analoog fotograferen had iets magisch.

  • vintage spiegelreflex-camera

“Voor mij was het een echte herbeleving, eigenlijk waren we bezig met het oude ambacht van fotografie.”

Ik merkte dat ik een hang naar het oude had. Het verlangen naar vroeger, zoals het luisteren naar de song Yesterday van The Beatles. Het heeft iets gemoedelijks, hoewel toen dit nummer in 1965 uitkwam, mocht ik er van mijn ouders niet naar luisteren. Het viel onder het genre rock, en dat was hartstikke fout. Toch wel heel bijzonder dat dit een evergreen is geworden. Dit maakt het verleden heel aantrekkelijk. In mijn heden speelt het verleden voortdurend mee, het dringt zich op, ook als ik dat niet wil. Het is als of ik gisteren begonnen ben met fotografie. Zo vind ik oude dingen en geschiedenis interessant Ik houd van musea, zeker als het om kunst en cultuur gaat. Met fotografie leg je die herinneringen vast en wie weet blijf ik daardoor voortleven. Met het kijken naar oude foto’s mijmer ik graag over vroeger. Was toen alles beter? Nee niet alles was goed en zelfs waren zaken slechter dan nu.
Ondanks dat zie je dat men terug wil naar het oude en dat de mensen zelfs spullen uit die tijd gebruiken. Een vriend van mij heeft de zogenaamde vintage-caravan en een collega een vintage-auto, zo’n mooie Citroen DS. Zie mijn blog van 1 mei 2016 dat over klassiekers gaat (https://www.brockys-oog.nl/klassieker)

Laatst reageerde iemand op de foto’s van afgelopen zomer met: “Leuk zeg zo’n analoge retro camera”. Toen dacht ik, retro is iets speciaals uit het verleden. Maar dat is niet zo. Retro is een afkorting van retrospectief, het terugkijken. Retro is eigenlijk het maken van nieuwe producten waarvan de vormgeving is geïnspireerd op het verleden. Je ziet dat bijvoorbeeld met auto’s zoals de Mini Cooper, de Fiat 500 en de Volkswagen Kever. Dit zijn moderne auto’s met een oude uitstraling. Ook worden er nieuwe digitale fotocamera’s gemaakt met een oude look, zoals bijvoorbeeld de Fuji X100T (https://www.fujifilm.eu/nl/producten/digitale-cameras/model/x100t).  Dus mijn oude camera is niet retro, maar een vintage camera. Het begrip vintage vindt haar oorsprong in de mode. Een jurk met een ontwerp uit de jaren ’60 en die ook gemaakt is in deze periode is een zogenaamde vintage-jurk. Een vintage kledingstuk is een kenmerkend product uit die tijd en gemaakt in die tijd. Als je vintageproducten koopt zijn die dus bijna altijd tweedehands. Tegenwoordig wordt het vintage ook gebruikt voor oude meubels, motorfietsen, longplay grammofoonplaten (LP ’s) en woonaccessoires. Ze zijn vaak prijzig en zeer geliefd bij verzamelaars.

  • Mini Cooper - Retro of Vintage?

Ik houd ook van een goede whisky, zeker als deze oud is. Er zijn ook zogenaamde vintage malt whisky’s die in kleine hoeveelheden op de markt komen. Ze zijn in die zin exclusief. Op de fles staat niet alleen wanneer ze zijn gedestilleerd maar ook wanneer ze zijn gebotteld. Je moet daarvoor meestal diep in de buidel tasten. Ik zag een keer bij een slijter een “Tomatin”, een Schotse Malt Cask Whisky, gedestilleerd in 1973 en op de fles gezet in 2010, voor maar liefst € 1.175.

Dus vintage is echt oud en retro is nieuw ontworpen en geproduceerd naar de design-ideeën van vroeger.

beelden fotografie klassieker oldschool retro vintage

Mijn vorige verhaal ging over de klassieker de Citroën DS. Ik heb foto’s gemaakt van deze mooie auto die van mijn collega Paula is. Haar broer Adriaan Huigen heeft een boek geschreven over deze auto’s en een aantal van mijn foto’s zijn hierin gepubliceerd. Ik ben daar eniger mate trots op mag je wel zeggen. Als bedankje kreeg ik afgelopen week het boek voor de foto’s. Gretig bladerde ik door het boekwerk en ik was tevreden, de foto’s kwamen er heel mooi in uit.

Het is een prachtig geschreven boek. De Citroen D-Essays rijdt letterlijk en figuurlijk als een rode draad door het leven van Adriaan. Ik heb het helemaal gelezen en de sfeer die rondom deze mooie auto hangt, is geweldig pakkend weergegeven. Het gaat over een jongensdroom die uitkomt. Het rijden in deze auto wordt beschreven als liefde en trouw voor een vrouw. Hij  maakt van alles mee met zijn Citroën DS, van rally-rijden tot vakantie-ritjes. Niet alleen de eigen reisbelevenissen passeren de revue, maar ook verhalen van beroemdheden die in deze auto hebben gereden. Jacques Brel bezat ook zo’n auto en zijn chanson “La valse à mille temps” vindt haar inspiratie in deze auto. De Franse president Charles de Gaulle werd gereden in een DS. Deze auto werd beroemd door een mislukte aanslag op De Gaulle door een rechts-extremistische gewelddadige groep die tegen de onafhankelijkheid van Algerije was. Ondanks twee lek geschoten banden kon de chauffeur met de president ontkomen aan de belagers.

Met fotografie kan je sfeer pakken door met de foto een verhaal te vertellen. Ik sprak laatst een fotograaf die de sfeer van een dierentuin moest fotograferen. Je kan dan twee kanten op, je pakt de mooie en vrolijke kant, bijvoorbeeld met blije kinderen die kijken naar een baby-olifantje. En wanneer je doet, doe dat op een zonnige dag. Dan ziet alles er sowieso mooier uit. De ander zijde kan natuurlijk ook door te kleine hokken voor de dieren te  fotograferen. Je kan dat mede beïnvloeden door een wat donkere belichting.

Het boek D-Essays van Adriaan Huigen is een drukwerk dat gaat over sfeer en ik denk dat de schrijver daar uitstekend in is geslaagd.

De sfeer van vrijheid, Frankrijk, Citroën en vooral de liefde voor een auto beleef je mee als je dit boek leest.

Het boek is te bestellen bij Cars & Travels Bookshop (http://bookshop.carsandtravels.nl/).

klassieker

Reacties gesloten

Een paar weken terug heb ik een fotoserie gemaakt van een mooie auto van een goede vriendin van mij. Het ging om een 40 jaar oude Citroën DS, in de volksmond ook wel bekend als “de Snoek”. Mijn vader had het ook wel eens over een strijkijzer. Maar de mooiste en wel meest passende bijnaam vind ik “de Godin van de weg”. De DS staat eigenlijk voor déesse wat in het Frans godin betekent. Deze auto had in die tijd veel innovaties en was zijn tijd ver vooruit. Aan het eind van de week (06-10-1955) van de introductie van deze auto waren er al 80.000 bestellingen geplaatst. Door dit overweldigende aantal orders ontstond er een groot luxeprobleem, de fabrikant had niet zoveel productiecapaciteit. Pas maanden later konden de bestellingen geleverd worden.

De liefde voor een klassieker is uitermate populair. Wat maakt het rijden in een klassieker nou eigenlijk leuk? Je moet wel een aantal zaken voor lief nemen zoals, het zelf moeten ophangen van de gordels, het zelf opendraaien van de ramen, de kleine ruitenwissers en geen centrale deurvergrendeling. Dus in feite gaat het over het gemis aan gemak en luxe. Maar daar tegenover staat nostalgie. Het heimweegevoel naar vervlogen tijden, de goeie ouwe tijd. Vaak is dat gevoel verbonden met het jong zijn, de kindertijd, een periode van onbezorgdheid. De Citroën DS stamt uit een tijd waarin men de vrijheid vierde. De ellende van de tweede wereldoorlog zat nog vers in het geheugen. Een tijd waarin met blijdschap zaken werden opgebouwd. Het moest beter zijn dan in de periode van de oorlog en daarvoor. Ook hier zie je een tendens om naar het verleden terug te kijken alsof vroeger alles beter was. De klassieker is eigenlijk een bevestigend bewijs om terug te grijpen op het oude.

Ik denk dat de Citroën DS een uniek symbool is van een vergane tijd waar wij nog van mogen genieten en bij wegzwijmelen.

Ik was vorige week op bezoek bij een jeugdvriend en we hadden het over vroeger, de onbezorgdheid het plezier en vooral hoe eenvoudig het leven was. Dit gesprek paste helemaal in de sfeer van liederen zoals “Het Dorp” door Wim Sonneveld en “As Time Goes By” door Dooley Wilson uit de film Casablanca. Het waren: “Happy Days”. Als je de mogelijkheid hebt om dingen in een ander perspectief te zien dan zie dat die tijd zeker niet onbezorgd was. Mijn ouders moesten hard werken om brood op de plank te krijgen. De zorgen om de spanningen tussen oost en west die bijna leidde tot een derde Wereldoorlog. Ik weet mij nog goed te herinneren dat mijn vader aan de radio gekluisterd zat om het nieuws te horen over Cuba. De Russen bouwden op het eiland een basis voor kernraketten. De Amerikaanse vloot nam posities in om Russische schepen met raketten tegen te houden. Tot een escalatie is het niet gekomen, de Russen zijn omgekeerd.

Het terugkijken naar vervlogen tijden is dus generatie gebonden. Niemand heeft het (meer) over de tijd van Pieter Jelle Troelstra, van hoe hij probeerde in Nederland een proletarische revolutie te ontketenen. Om de sfeer van een tijd te voelen moet je die ervaren hebben. Johan Herman Isings heeft getracht om het schoolplaten de geschiedenis met een sfeergevoel neer te zetten. Deze platen zijn voor mij inmiddels ook klassiekers geworden omdat ze ook in mijn jeugd bij de lessen op school werden gebruikt. Het appelleert aan mijn schooltijd, de strenge winters, de mooie zomers, het gelukkige gevoel van onbezorgd zijn.  Van al deze platen is in 2005 een prachtig boek uitgegeven met als titel “Het voorouder gevoel” met daarnaast “juiste” weergave van de geschiedenis. Deze platen waren meer voor de sfeer en niet de echte geschiedenis. Deze is in werkelijkheid veel harder en verre van melancholiek.

(Foto’s genomen aan de Tolakkerweg –  Bunnik, met dank aan Paula Huigen.)

klassieker

Reacties gesloten