Categorie: wil

Toen ik in 1985 in mijn zwarte band karate behaalde zei iemand tegen mij, gefeliciteerd, nu ben je meester want je hebt nu controle over je geest en lichaam. Ik vatte het op als een compliment en het deed mijn ego wel goed. Alleen jaren later wist ik eigenlijk wel dat dit natuurlijk niet de werkelijkheid was. Want wanneer heb je controle, wanneer ben je een ware meester? Deze vraag stel ik mijn nu nog steeds. Het enige wat ik wel kan stellen en zelfs kan beamen is dat vaak niet de meeste getalenteerde mensen het ver schoppen. Talent is handig als je iets snel wil leren, maar als je een kunst of een vak gedegen onder de knie wil krijgen komt er wel meer dan talent om de hoek kijken. Zelfs getalenteerde componisten zoals Bach, Beethoven en Mozart waren nooit zo goed geworden zonder dat ze jarenlang gestudeerd en geoefend hadden. Of het nu gaat om het leren van karate, wetenschap, kunst of een ambacht, de weg naar beheersing, de controle en de verbinding van geest en lichaam loopt uiteindelijk over een uitgestippelde weg met voor- en tegenslagen.

Vanaf de middeleeuwen tot in de 18e eeuw had je zogenaamde gildemeesters die een ambacht uitoefenden, zoals bijvoorbeeld de smid, de scharensliep, de houtbewerker, de drogist, de leerlooier, de slager enzovoort. Een gilde was een soort beroepsvereniging waarin kennis en ervaring werd uitgewisseld. Je kreeg na een gedegen opleiding als leerling van een gilde de erkenning van vakman. Uiteindelijk na heel vele jaren werken en na het doen van de meesterproef kreeg je de titel meester. Hiermee behartigde het gilde het belang van het gilde en bood ze een beroepsbescherming, wat je tegenwoordig nog ziet onder meer in de reguliere geneeskunde en het notariaat. Dit leidde ook tot zekerheid en kwaliteit en daarnaast aanzien.

  • Meesterschap

In veel gevallen, of je nu wel of geen talent hebt, ontwikkel je vaktechnische vaardigheden onder leiding van een mentor of leermeester. Vaak gaat het ook om het moment en de juiste combinatie van ervaring en ideeën om iets groots te ontdekken en daarmee aan de gang te gaan om inzicht te ontwikkelen. Vanuit deze zaken en uiteraard de wil om te doen krijg je inspiratie om iets te creëren. Het uiteindelijke meesterschap komt pas na het doorlopen van onvermijdelijke fases wat Japanners shuhari noemen. Aan het eind van deze fases wordt er rigoureus gebroken met de leermeester om beperkingen van sturing en beïnvloeding te stoppen en daarna zelf meester te worden. In feite word je wakker en alles wat je aanraakt voegt zich naar jouw idee en creatie.

In de afgelopen jaren heb ik wel ontdekt wat meesterschap kan inhouden, dat het niet alleen gaat om de grote lijnen maar ook om de details. Ik vergelijk het met het vak van de horlogemaker die er voor moet zorgen dat de klok de juiste tijd aangeeft en daarom zal hij zich moeten ontfermen over de precisie van het uurwerk.

Meesterschap ligt in het reiken en niet in het bereiken (Sarah Lewis).

Een echte meester deelt zijn eigen ervaringen met een ander, niet alleen zijn succesvolle zaken maar ook de mislukkingen. Hij wijst je de route om op je zelf te vertrouwen en laat je zien dat er ook een weg naar binnen is en daardoor alle veranderingen in jezelf beginnen. Een meester geeft les met passie en ontsteekt een vuurtje in zijn leerlingen waarmee een kampvuur van enthousiasme kan ontstaan. De sleutel tot vreugde is je verdiepen in waar je van houdt en zorgen dat je waardigheid en eenvoud tot voorbeeld is voor anderen.
Per slot:

Eenvoud is niet het kenmerk van de beginner, het is de duur bevochten stempel van de meester. (Godfried Bomans)

beelden ego karate meesterschap wil

Een keer heb ik drie uur lang op het Domplein in Utrecht doorgebracht om daar mensen te fotograferen. Dat vind ik het leukste van fotografie. Straatfotografie moet een indruk van de sfeer weergeven die er op het moment van de opname is. Meestal gaan mensen zich anders gedragen wanneer ze merken dat ik hen fotografeer. Er zijn er zelfs die daar bezwaar tegen maken. Om dit “aangepaste gedrag” te voorkomen ga ik op een grote afstand fotograferen met een telelens. Voor de liefhebbers; ik maak gebruik van een zoomlens (70-250mm). Men heeft in dat geval niet door dat ze gefotografeerd worden en gaan ongestoord verder met waar ze bezig mee waren. Overigens houd ik altijd wel het portretrecht van de gefotografeerde personen in mijn achterhoofd! In veel gevallen laat ik de foto zien en vertel ze dat ik ze zo nu en dan publiceer op internet. De meesten hebben geen bezwaar en vinden het zelfs leuk. Ik geef ook aan dat ik de foto’s niet commercieel gebruik.

  • Kloostergang Domkerk - Utrecht

Het Domplein is een plek met veel historie. Daar hebben zich veel plezierige en veel verdrietige zaken afgespeeld. Allemaal mensen die een doel hadden, en allemaal een wil om iets te doen. Toch vraag ik mij ook weleens af heeft de mens wel een vrije wil? Zijn al onze beslissingen niet een gevolg van een aaneenschakeling van allerlei oorzaken. Dit plein, dat ontstaan is na het instorten van een groot gedeelte van de Dom-kathedraal (door een tornado), is een religieus gebied. Dit plein heeft iets mystieks. Als kind voelde ik dat al en de immense grote toren werkte daar natuurlijk aan mee. De mens van die tijd heeft een gigantische kathedraal gebouwd ter ere van God. Dezelfde God die over hun wil beschikte. De mens neemt waar, zoals ik bijvoorbeeld vastleg met mijn foto’s, dus de werkelijkheid zoals die op dat moment is. Maar er zijn ook zaken die we niet kunnen waarnemen, waar men dus over nadenkt, zoals over God en de ziel en al wat nog meer. Dit plein zette mij aan tot nadenken over de vrije wil.

Mensen lopen, verblijven, praten, verbazen, etc., over wat hier allemaal is waar te nemen. De werkelijkheid zoals de harde keien, de Domtoren, fietsen, auto’s noem maar op zijn waar te nemen. Je zintuigen, vooral de ogen en oren, nemen de wereld waar. Maar er is meer denk ik, er zijn zaken en gebeurtenissen die alleen in je geest bestaan, en die benoemd kunnen worden zonder je zintuigen. Door de eeuwen heen doen mensen dat. De Domkerk is daar een product van. Het geloof in de andere wereld.
Tegenwoordig is de mens beter geïnformeerd dan de mens in de middeleeuwen. De hele dag komt er een stroom van informatie naar ons toe zoals via Facebook, Twitter, e-mail en ander social media. Ik doe daar hard aan mee, zeker met dit blog.

Is er nog wel plek over om je af te vragen of er buiten onze waarneembare werkelijkheid andere zaken zijn?

In de Middeleeuwen bijvoorbeeld was de kerk verantwoordelijk voor de informatiestroom. Het besef van goed en kwaad werd door hen voorgeschreven. De vrije wil bestond toen uit het volgen van je lot dat door de kerk en overheid werd bepaald.

Uit ervaring weet ik als je vrij wilt worden, in de breedste zin van het woord, dat een hele lange weg is die je moet gaan. De ultieme vrijheid is een niet te bereiken ideaal. We zijn verbonden met de wereld om ons heen. De vrijheid zit hem in de zoektocht naar je zelf. Ik heb geaccepteerd hoe ik ben en hoe ik met mijn omgeving in harmonie kan omgaan. Fotografie is voor mij filosofie, het proberen te verklaren in alle vrijheid waarom de dingen zo zijn en wellicht niet zo zijn.

(De foto’s zijn gemaakt in Utrecht op het Domplein en de kloostertuin van de Dom.)

wil