Tag: emotie

Afgelopen tijd sprak ik mensen die een opleiding doen die met fotografie te maken heeft, en met name ging het over de beoordeling (waardering) van foto’s. Mijn dochter doet een dergelijke opleiding. Toen zij klein was ging ze al mee op pad om foto’s te maken. Utrecht is mijn favoriete fotostad en daar is zij ook besmet geraakt met dit virus. Inmiddels maakt zij prachtig foto’s en deze worden door velen gewaardeerd. Haar foto’s zijn technisch in orde, zoals de kadering, compositie, de plaatsing van het onderwerp en het perspectief. Haar foto’s zijn in die zin heel goed. Ze slaagt er ook in de werking van het licht juist weer te geven. Inmiddels weet zij wat het gouden- en blauwe uur is en is zij zich bewust van de kwaliteit en het gedrag van het licht. Al deze zaken maken dat haar foto’s in orde zijn. Onlangs kwam zij teleurgesteld thuis en was niet content over een fotografiedocent van haar. Ze vond dat ze niet genoeg waardering kreeg voor een foto terwijl alle hierboven genoemde zaken voor deze foto goed waren. Je vraagt je dan af of er ook persoonlijke smaak om de hoek komt kijken of is er meer dat een foto nog beter kan maken.

Feedback krijgen over je foto’s kan confronterend zijn maar heeft ook zijn nut. Het is maar wat je ermee doet.

Toen ik begon met mijn foto’s te publiceren kreeg ik vaak ongevraagd commentaar en in de meeste gevallen vond ik dat absoluut niet leuk. Want deze foto’s zijn mijn creaties en ik vond het mooie foto’s en eigenlijk verwachtte ik dat anderen dat ook vonden. In de loop van de tijd heb ik geleerd er mee om te gaan. Mede door het volgen van cursussen en workshops werd ik getraind in het ook op een andere manier kijken naar foto’s. Vaak zie je je eigen fouten en onvolkomenheden niet. Ik had een keer een foto gemaakt van de Domtoren. Het was mooi weer, een staalblauwe hemel, er was prachtig licht en alles stond er even scherp op. Ik was tevreden, totdat iemand opmerkte dat de toren niet recht stond. Tja, degene had wel een punt, het viel hem op en daardoor was de foto eigenlijk net niet goed genoeg. Ik ben daar beter op gaan letten, verticale en horizontale lijnen niet scheef, en als ze scheef zijn dan moeten ze in harmonie met de compositie zijn.

Het kan natuurlijk ook andersom, de foto’s die ik onder meer op facebook en Instagram zet, worden door mijn vrienden en volgers zeer gewaardeerd. Dit zijn de mensen die genieten van mijn werk en blijkbaar voldoe ik daarmee aan de verwachting dat ik mooi werk aflever. Leuk om op deze manier gestreeld te worden maar of je hiermee geholpen bent om je fotografie te verbeteren betwijfel ik. Mijn vrouw en kinderen zien heel vaak mijn foto’s en kennen daardoor zeer goed mijn manier van foto’s maken. Ze weten welke beelden ik mooi vind en hoe ik die graag zou willen vastleggen. Soms denk ik dat is goed gelukt, maar dan krijg ik kritiek, en vaak heb ik nou net niet gezien wat niet goed is. Ook gebeurt het mij weleens dat ik niet tevreden na een foto-shoot thuis kom. Ik vind de foto’s niet goed en dan verrast het mij dat zij de foto’s wel goed vinden.

In de loop der tijd ben ik op zoek gegaan naar andere kritiek, en ik deel deze kritiek in twee grote groepen. De groep die mijn foto’s zien als foto’s en de groep die dit zien als een creatie van mij. De laatste groep beoordelen in feite mijn werk als kunst. De afgelopen jaren schiet ik niet meer lukraak foto’s. De wet van de grote getallen, hoe meer opnames hoe meer kans dat er iets goed tussen zit, daar ben ik mee gestopt. Ik ga nu op pad en geef mij zelf een opdracht, zoals drie uur lang op het Domplein zitten en dan mensen fotograferen die de Domtoren bewonderen. Ook ben ik lid van een klein fotoclubje dat maandelijks op pad gaat en met elkaar gaat fotograferen. Uiteraard is dat gezellig, maar het doel is om goede foto’s te maken en dat met elkaar te delen en vragen om feedback.

Tot slot, mijn behoefte om foto’s te maken komt uit mijzelf. Ontwikkeling voor de komende tijd is mijn gevoel in de foto’s te leggen. Of ik nu blij ben of mij verveel of dat ik verslagen ben, ik ga dit volledig waarnemen en proberen dit in mijn werk te laten zien. Fotografie is iets moois, het wordt nog mooier als je er iets moois van maakt.

smaak

Mijn vorige verhaal ging over de klassieker de Citroën DS. Ik heb foto’s gemaakt van deze mooie auto die van mijn collega Paula is. Haar broer Adriaan Huigen heeft een boek geschreven over deze auto’s en een aantal van mijn foto’s zijn hierin gepubliceerd. Ik ben daar eniger mate trots op mag je wel zeggen. Als bedankje kreeg ik afgelopen week het boek voor de foto’s. Gretig bladerde ik door het boekwerk en ik was tevreden, de foto’s kwamen er heel mooi in uit.

Het is een prachtig geschreven boek. De Citroen D-Essays rijdt letterlijk en figuurlijk als een rode draad door het leven van Adriaan. Ik heb het helemaal gelezen en de sfeer die rondom deze mooie auto hangt, is geweldig pakkend weergegeven. Het gaat over een jongensdroom die uitkomt. Het rijden in deze auto wordt beschreven als liefde en trouw voor een vrouw. Hij  maakt van alles mee met zijn Citroën DS, van rally-rijden tot vakantie-ritjes. Niet alleen de eigen reisbelevenissen passeren de revue, maar ook verhalen van beroemdheden die in deze auto hebben gereden. Jacques Brel bezat ook zo’n auto en zijn chanson “La valse à mille temps” vindt haar inspiratie in deze auto. De Franse president Charles de Gaulle werd gereden in een DS. Deze auto werd beroemd door een mislukte aanslag op De Gaulle door een rechts-extremistische gewelddadige groep die tegen de onafhankelijkheid van Algerije was. Ondanks twee lek geschoten banden kon de chauffeur met de president ontkomen aan de belagers.

Met fotografie kan je sfeer pakken door met de foto een verhaal te vertellen. Ik sprak laatst een fotograaf die de sfeer van een dierentuin moest fotograferen. Je kan dan twee kanten op, je pakt de mooie en vrolijke kant, bijvoorbeeld met blije kinderen die kijken naar een baby-olifantje. En wanneer je doet, doe dat op een zonnige dag. Dan ziet alles er sowieso mooier uit. De ander zijde kan natuurlijk ook door te kleine hokken voor de dieren te  fotograferen. Je kan dat mede beïnvloeden door een wat donkere belichting.

Het boek D-Essays van Adriaan Huigen is een drukwerk dat gaat over sfeer en ik denk dat de schrijver daar uitstekend in is geslaagd.

De sfeer van vrijheid, Frankrijk, Citroën en vooral de liefde voor een auto beleef je mee als je dit boek leest.

Het boek is te bestellen bij Cars & Travels Bookshop (http://bookshop.carsandtravels.nl/).

klassieker

Reacties gesloten

Een paar weken terug heb ik een fotoserie gemaakt van een mooie auto van een goede vriendin van mij. Het ging om een 40 jaar oude Citroën DS, in de volksmond ook wel bekend als “de Snoek”. Mijn vader had het ook wel eens over een strijkijzer. Maar de mooiste en wel meest passende bijnaam vind ik “de Godin van de weg”. De DS staat eigenlijk voor déesse wat in het Frans godin betekent. Deze auto had in die tijd veel innovaties en was zijn tijd ver vooruit. Aan het eind van de week (06-10-1955) van de introductie van deze auto waren er al 80.000 bestellingen geplaatst. Door dit overweldigende aantal orders ontstond er een groot luxeprobleem, de fabrikant had niet zoveel productiecapaciteit. Pas maanden later konden de bestellingen geleverd worden.

De liefde voor een klassieker is uitermate populair. Wat maakt het rijden in een klassieker nou eigenlijk leuk? Je moet wel een aantal zaken voor lief nemen zoals, het zelf moeten ophangen van de gordels, het zelf opendraaien van de ramen, de kleine ruitenwissers en geen centrale deurvergrendeling. Dus in feite gaat het over het gemis aan gemak en luxe. Maar daar tegenover staat nostalgie. Het heimweegevoel naar vervlogen tijden, de goeie ouwe tijd. Vaak is dat gevoel verbonden met het jong zijn, de kindertijd, een periode van onbezorgdheid. De Citroën DS stamt uit een tijd waarin men de vrijheid vierde. De ellende van de tweede wereldoorlog zat nog vers in het geheugen. Een tijd waarin met blijdschap zaken werden opgebouwd. Het moest beter zijn dan in de periode van de oorlog en daarvoor. Ook hier zie je een tendens om naar het verleden terug te kijken alsof vroeger alles beter was. De klassieker is eigenlijk een bevestigend bewijs om terug te grijpen op het oude.

Ik denk dat de Citroën DS een uniek symbool is van een vergane tijd waar wij nog van mogen genieten en bij wegzwijmelen.

Ik was vorige week op bezoek bij een jeugdvriend en we hadden het over vroeger, de onbezorgdheid het plezier en vooral hoe eenvoudig het leven was. Dit gesprek paste helemaal in de sfeer van liederen zoals “Het Dorp” door Wim Sonneveld en “As Time Goes By” door Dooley Wilson uit de film Casablanca. Het waren: “Happy Days”. Als je de mogelijkheid hebt om dingen in een ander perspectief te zien dan zie dat die tijd zeker niet onbezorgd was. Mijn ouders moesten hard werken om brood op de plank te krijgen. De zorgen om de spanningen tussen oost en west die bijna leidde tot een derde Wereldoorlog. Ik weet mij nog goed te herinneren dat mijn vader aan de radio gekluisterd zat om het nieuws te horen over Cuba. De Russen bouwden op het eiland een basis voor kernraketten. De Amerikaanse vloot nam posities in om Russische schepen met raketten tegen te houden. Tot een escalatie is het niet gekomen, de Russen zijn omgekeerd.

Het terugkijken naar vervlogen tijden is dus generatie gebonden. Niemand heeft het (meer) over de tijd van Pieter Jelle Troelstra, van hoe hij probeerde in Nederland een proletarische revolutie te ontketenen. Om de sfeer van een tijd te voelen moet je die ervaren hebben. Johan Herman Isings heeft getracht om het schoolplaten de geschiedenis met een sfeergevoel neer te zetten. Deze platen zijn voor mij inmiddels ook klassiekers geworden omdat ze ook in mijn jeugd bij de lessen op school werden gebruikt. Het appelleert aan mijn schooltijd, de strenge winters, de mooie zomers, het gelukkige gevoel van onbezorgd zijn.  Van al deze platen is in 2005 een prachtig boek uitgegeven met als titel “Het voorouder gevoel” met daarnaast “juiste” weergave van de geschiedenis. Deze platen waren meer voor de sfeer en niet de echte geschiedenis. Deze is in werkelijkheid veel harder en verre van melancholiek.

(Foto’s genomen aan de Tolakkerweg –  Bunnik, met dank aan Paula Huigen.)

klassieker

Reacties gesloten

Regelmatig zie en hoor ik in Utrecht straatmuzikanten. Ze zijn voor mij altijd een gewild onderwerp om te fotograferen. De eerste straatmuzikant die ik op de plaat zette was een man die prachtige Ierse muziek zong. Hij begeleidde zijn zang met de gitaar. Soms vraag ik mij weleens af wat zo iemand nu bezield om op straat muziek te maken. Sommigen verdienen er veel geld mee, anderen zien het als een bijverdienste. Zo ken ik iemand die daarmee een gedeelte van zijn studie bekostigde. Ze kunnen mij ook weleens irriteren, muzikanten die alleen maar hetzelfde spelen. Zo heb je in Zeist een man die op de accordeon bekende melodieën probeert te spelen. Het is niet mooi wat hij speelt, het ritme klopt niet en hij blijft dit maar eindeloos herhalen. Kan mij heel goed voorstellen dat dit gebrek aan variatie ook irritatie opwekt bij de winkeliers. Maar er is ook mooie muziek te horen. In Bern (Zwitserland) heb ik genoten van vioolmuziek op straat. Daar bleef ik voor stilstaan en ik gooide graag wat geld in de vioolkoffer.

Wat je terug ziet komen in het straatbeeld zijn de draaiorgels. In mijn jeugd had je veel van deze straatinstrumenten en werden ze nog met de hand gedraaid. Tegenwoordig gaat dat met een motortje. Straatorgelmuziek is een plezierige herrie die thuishoort bij het Hollandse straatbeeld samen met de daarbij behorende orgelmannen die met hun ritmische koperengeldbakjes komen bedelen om geld. Ik vind het nog steeds interessant om te kijken hoe zo’n orgel werkt, zoals het draaiorgelboek. Een zigzag gevouwen boek van stevig karton waarin gaten zijn gemaakt. Het draaiorgelboek bedient via de luchtstroom door de gaten de luchttoevoer naar de pijpen van het draaiorgel. Eigenlijk een stukje automatisering uit een ver verleden.

Muziek in de openbare ruimte is in Utrecht bijna niet weg te denken. Een zeer populaire plek is de poort onder de Domtoren, een mooie trechter ten opzichte van het Domplein die verdragende akoestiek teweeg brengt. Ik heb daar een keer staan luisteren naar een groep muzikanten uit Bulgarije. Het waren Roma’s die met veel elan werken van Bach en Vivaldi ten gehore brachten. Een violist, en cellist, hoornblazer en een accordeonist maakten prachtige muziek waar veel belangstelling voor was.
Tijdens een huwelijk van een goede vriend en vriendin speelde iemand doedelzak. Dat gaf een geweldig geluid dat door merg en been ging. Ik kan mij dan ook heel goed voorstellen wat dit instrument teweeg kon brengen op het slagveld bij de vijand.

Muziek kan vermaak zijn in allerlei vormen en stijlen. Ik denk aan klassiek, country, jazz, rap, hiphop, dance, latin en nog veel meer. Muziek kan lekker in het oor liggen en je opzwepen. In de jaren tachtig bezocht ik regelmatig op de zaterdagmiddag de gratis orgelconcerten in de Buurkerk aan de Steenweg in Utrecht. (Grappig, daar is nu het Museum van Speeldoos tot Pierement gevestigd.) Bij deze concerten heb ik de orgelconcerten van Händel leren kennen en waarderen. Deze muziek ontroerde mij en vaak kreeg ik kippenvel.

Muziek is in het leven niet weg te denken en muziek hoort zeker thuis op straat.

(Foto’s zijn genomen in Bern, Utrecht en Amsterdam.)

muziek straat

Reacties gesloten