Tag: fotografie

Al heel wat jaren maak ik met heel veel plezier foto’s. Zo nu en dan volg ik een cursus of een workshop om bij te leren en inspiratie op te doen. De laatste cursus die ik heb gevolgd was weer een basiscursus fotografie bij de school voor fotografie in Utrecht. Voor het eerst leerde ik daar anders te kijken naar foto’s; zoals, waar komt het licht vandaan, hoe zit de compositie in elkaar en is de foto onderdeel van een serie of reportage? Ook werden de technieken behandeld zoals het gebruik van diafragma, sluitertijden en ISO en wat dat met foto’s doet. Ondanks dat deze technieken mij wel bekend zijn was het een hele goede herhaling, vooral omdat er ook een samenhang is tussen de technieken.

Een aantal zaterdagen was ik daar op school en maakte kennis met jonge fotografen die, net zo als ik, er heel veel plezier in hadden om de wereld op de plaat te zetten. Ieder deed dit op zijn of haar manier. Het was eigenlijk voor mij de eerste keer dat ik met andere fotografen in gesprek kwam over de foto’s die zij maakten en ook over de foto’s die ik maakte. Deze gesprekken waren heel interessant omdat je dan ontdekt dat je foto’s maakt volgens een (eigen) stijl. Daar waren we met z’n allen wel van overtuigd. Ondanks dat we vaak niet dezelfde beoordeling hadden over de foto’s die we moesten maken, ging je juist door die beoordelingen ook anders kijken naar foto’s. Fotografie is een geweldig sterk middel om ideeën en situaties uit te drukken. Ze spreekt mensen aan die wellicht net de andere kant hadden opgekeken of van die situatie een andere indruk hadden gekregen. Het weten hoe je een foto moet maken is veel belangrijker dan de kennis die je hebt hoe je een fotocamera moet gebruiken.

  • Utrecht Janskerhof

Voor mij is fotografie een middel om heerlijk in mijn eentje door het oude Utrecht te dwalen en deze levende stad en haar mensen op mijn manier te zien en te fotograferen. Een aantal jaren terug ging ik met een groepje mensen fotograferen. We zochten een mooie plek en we gingen er op uit. We hadden een (geheime) facebook groep waarin we de foto’s deelden en commentaar gaven. Een mooie tijd was dat en ik heb veel geleerd, alleen op het eind was het niet meer uitdagend genoeg voor mij en stapte ik uit deze groep.

Fotografie is een soort magie, je toont je fotowerk aan anderen en dan hoop je dat zij het onderwerp en verhaal net zo zien als jij dat zag en dat moment hebt gevangen in een foto alsof de situatie is bevroren. In feite leg je je zelf in een foto en dat kan direct zichtbaar zijn maar het kan ook een gevoel oproepen. Ik houd van geschiedenis en zoek daarin de reden waarom dingen zijn zoals ze nu zijn, maar ook hoe de wereld en maatschappij van nu in elkaar zit. Een foto is een momentopname van het heden wat langzaam verzand in het verleden. Als fotograaf spreek je een taal met je foto’s. Zoveel fotografen, zoveel talen en dialecten en het is maar net de vraag of de kijker dezelfde taal spreekt en begrijpt.

De mens heeft een behoefte om gevoelens uit te spreken en te delen, en met fotografie kan dat zeer goed. Een foto kan een krachtig wapen zijn. Laatst heb ik de expositie bezocht van de “Zilveren Camera 2018” in Hilversum. Indrukwekkend hoe hard foto’s kunnen zijn. Er waren er veel te zien,  deze winnende foto’s zijn de rode draad van 2018. Allemaal foto-momenten van het toenmalige heden, die nu herinneringen oproepen van emotie. De meeste foto’s die te zien waren, waren die van kwetsbare mensen, zoals bejaarde vrouwen die als jonge meisjes dwangarbeid moesten verrichten in de kloosterorde Zusters van de Goede Herder. Maar ook een foto van een angstige Astrid Holleerder en een reportage van patiënten van het failliete Medisch Centrum Slotervaart, die verhuisd moesten worden naar een ander ziekenhuis. De expositie was de moeite waard en een bron van inspiratie.

Foto’s maken lijkt makkelijk, zeker met smartphones, maar om er kunst van te maken is wel een dingetje. Niemand maakt dezelfde foto, niet alleen de plek waar je staat of  de lichtval die er dan is bepaald de foto, maar nog veel meer het moment van maken van de opname, en dat heeft te maken met gevoel. Je vindt dan dat moment en die situatie fotogeniek.

What I like about photographs is that they capture a moment that’s gone forever, impossible to reproduce.
(Karl Lagerfeld)

Je foto’s krijgen zeggingskracht als je maar vaak genoeg fotografeert, maar ook als je kijkt naar foto’s die anderen hebben gemaakt. Zoek mensen om je heen waar je mee kan discussiëren over foto’s en vooral over het gevoel dat daar bij hebt. Ook het moment waarop je de foto hebt gemaakt is van belang, deed je het stiekem om de spontaniteit te behouden, of deed je het opvallend zodat mensen op je reageren. De camera is een instrument dat mensen leert te kijken zonder de camera.

Fotografie is voor mij de kunst van het kijken in een kadertje. Het gaat er om iets interessants vinden in een gewone omgeving zoals op straat. Ik denk dat de dingen die je ziet er weinig toe doen maar dat alles draait om de manier waarop je ze bekijkt. Ook frissen foto’s je geheugen op, niets mooiers dan om je oude werk te zien.

beelden fotografie leven Utrecht

Afgelopen tijd sprak ik mensen die een opleiding doen die met fotografie te maken heeft, en met name ging het over de beoordeling (waardering) van foto’s. Mijn dochter doet een dergelijke opleiding. Toen zij klein was ging ze al mee op pad om foto’s te maken. Utrecht is mijn favoriete fotostad en daar is zij ook besmet geraakt met dit virus. Inmiddels maakt zij prachtig foto’s en deze worden door velen gewaardeerd. Haar foto’s zijn technisch in orde, zoals de kadering, compositie, de plaatsing van het onderwerp en het perspectief. Haar foto’s zijn in die zin heel goed. Ze slaagt er ook in de werking van het licht juist weer te geven. Inmiddels weet zij wat het gouden- en blauwe uur is en is zij zich bewust van de kwaliteit en het gedrag van het licht. Al deze zaken maken dat haar foto’s in orde zijn. Onlangs kwam zij teleurgesteld thuis en was niet content over een fotografiedocent van haar. Ze vond dat ze niet genoeg waardering kreeg voor een foto terwijl alle hierboven genoemde zaken voor deze foto goed waren. Je vraagt je dan af of er ook persoonlijke smaak om de hoek komt kijken of is er meer dat een foto nog beter kan maken.

Feedback krijgen over je foto’s kan confronterend zijn maar heeft ook zijn nut. Het is maar wat je ermee doet.

Toen ik begon met mijn foto’s te publiceren kreeg ik vaak ongevraagd commentaar en in de meeste gevallen vond ik dat absoluut niet leuk. Want deze foto’s zijn mijn creaties en ik vond het mooie foto’s en eigenlijk verwachtte ik dat anderen dat ook vonden. In de loop van de tijd heb ik geleerd er mee om te gaan. Mede door het volgen van cursussen en workshops werd ik getraind in het ook op een andere manier kijken naar foto’s. Vaak zie je je eigen fouten en onvolkomenheden niet. Ik had een keer een foto gemaakt van de Domtoren. Het was mooi weer, een staalblauwe hemel, er was prachtig licht en alles stond er even scherp op. Ik was tevreden, totdat iemand opmerkte dat de toren niet recht stond. Tja, degene had wel een punt, het viel hem op en daardoor was de foto eigenlijk net niet goed genoeg. Ik ben daar beter op gaan letten, verticale en horizontale lijnen niet scheef, en als ze scheef zijn dan moeten ze in harmonie met de compositie zijn.

Het kan natuurlijk ook andersom, de foto’s die ik onder meer op facebook en Instagram zet, worden door mijn vrienden en volgers zeer gewaardeerd. Dit zijn de mensen die genieten van mijn werk en blijkbaar voldoe ik daarmee aan de verwachting dat ik mooi werk aflever. Leuk om op deze manier gestreeld te worden maar of je hiermee geholpen bent om je fotografie te verbeteren betwijfel ik. Mijn vrouw en kinderen zien heel vaak mijn foto’s en kennen daardoor zeer goed mijn manier van foto’s maken. Ze weten welke beelden ik mooi vind en hoe ik die graag zou willen vastleggen. Soms denk ik dat is goed gelukt, maar dan krijg ik kritiek, en vaak heb ik nou net niet gezien wat niet goed is. Ook gebeurt het mij weleens dat ik niet tevreden na een foto-shoot thuis kom. Ik vind de foto’s niet goed en dan verrast het mij dat zij de foto’s wel goed vinden.

In de loop der tijd ben ik op zoek gegaan naar andere kritiek, en ik deel deze kritiek in twee grote groepen. De groep die mijn foto’s zien als foto’s en de groep die dit zien als een creatie van mij. De laatste groep beoordelen in feite mijn werk als kunst. De afgelopen jaren schiet ik niet meer lukraak foto’s. De wet van de grote getallen, hoe meer opnames hoe meer kans dat er iets goed tussen zit, daar ben ik mee gestopt. Ik ga nu op pad en geef mij zelf een opdracht, zoals drie uur lang op het Domplein zitten en dan mensen fotograferen die de Domtoren bewonderen. Ook ben ik lid van een klein fotoclubje dat maandelijks op pad gaat en met elkaar gaat fotograferen. Uiteraard is dat gezellig, maar het doel is om goede foto’s te maken en dat met elkaar te delen en vragen om feedback.

Tot slot, mijn behoefte om foto’s te maken komt uit mijzelf. Ontwikkeling voor de komende tijd is mijn gevoel in de foto’s te leggen. Of ik nu blij ben of mij verveel of dat ik verslagen ben, ik ga dit volledig waarnemen en proberen dit in mijn werk te laten zien. Fotografie is iets moois, het wordt nog mooier als je er iets moois van maakt.

smaak

De stad Utrecht is rijk aan schitterende voorbeelden van architectuur in vele stijlen, van middeleeuwse Godshuizen tot aan grote hoogtepunten uit de vorige eeuw. De Domtoren kent iedereen, maar ook het stadskasteel Oudaen, het Rietveld Schröderhuis, het Muziekcentrum Tivoli-Vredenburg, het hoofdkantoor van de Rabobank, het Academiegebouw en natuurlijk het voormalig Hoofdpostkantoor aan de Neude. Utrecht kent een gevarieerde geschiedenis waarbij de architectuur een belangrijke rol speelde.

In de jaren tachtig woonde ik op een zolderappartement in de binnenstad van Utrecht. Het was een pand uit 1762 en daarmee het oudste winkelpand van Utrecht. Toen ik er woonde was er een banketbakkerij in gevestigd, de heerlijke speculaaslucht tijdens de feestdagen in december zijn voor mij een zoete herinnering. De winkel had een zeldzaam achttiende-eeuws interieur. Op de muur van de verdieping is het symbool van de Utrechtse Universiteit te vinden met de tekst ‘SOL JUSTITIAE ILLUSTRA NOS’ (zon van gerechtigheid, verlicht ons). Samen met zegel en de rondgaande tekst ‘AMICORUM CONSENSUS VIRTUEM ALIT GAUDIUMQUE’ (eenstemmigheid van vrienden voedt vastberadenheid en vreugde), en het jaartal 1876 is dit het wapen van de Utrechtse studentenvereniging. Dit is in 1876 aangebracht, toen de bakkerij ‘hofleverancier’ werd voor de studenten.

We leven nu alweer een aantal jaren in een economische crisis welke onder meer ontstaan is uit gesjoemel met hypotheken en kredieten door de banken. Door de geschiedenis heen zie je vaak dat er van dit soort mindere periodes zijn. Begin 1900 heerste ook een crisis, waardoor minder daadkrachtige mensen tevreden moesten zijn met eentonig gebouwde woningen. Ondanks dat, waren er in die tijd architecten die mooi werk maakten. Een voorbeeld is de Amsterdamse school die zich kenmerkt door prachtige gevels. Het metselwerk van deze gevels is voor mij een gewild object om te fotograferen. In Utrecht Oost heb je ook zo’n wijk waar dit soort huizen staan, niet alleen het fotograferen daarvan is leuk, maar ook het wandelen door deze straten geeft voldoening. Een hele leuke manier om je hoofd leeg te maken.

In Utrecht wordt altijd gebouwd, het is een continue proces, waarmee veel geld is gemoeid. Ik heb wel eens het idee dat Utrecht een proeftuin voor architecten is. Het winkelcentrum Hoog Catharijne, dat stamt uit de eind jaren zestig en begin jaren zeventig, gaat nu weer op de schop. Het winkelcentrum wordt vernieuwd. Een onderdeel daarvan is het nieuwe muziekcentrum Tivoli Vredenburg. Een gewaagd, en in mijn ogen, niet passend gebouw als onderdeel van de binnenstad van Utrecht. Wat mij betreft was het een mooi object geweest voor Rotterdam, daar zou het beter passen en denk ik meer tot zijn recht komen.

Onlangs was in ik Bernkastel-Kues aan de Moezel in Duitsland. De binnenstad wemelt van huizen met houten vakwerkgevels. Ik heb daar één van de smalste huizen van Europa gezien. Het lijkt alsof het topzware huis wil omvallen, en ons bedreigt met een niet kloppend perspectief. Dit komt omdat de bovenverdiepingen aan beide kanten overhangend zijn. Anton Pieck zou het ontworpen kunnen hebben. Dit huis is gebouwd in 1416 als oud wijnbouwers huis in de stijl van de Moezelstreek.

Vorige jaar reed er soms een jonge architect met mij mee als ik naar huis ging na een training iaido. Samen spraken we over fotografie en architectuur. Hij zei een keer tegen mij dat ik niet naar huizen keek, maar dat ik een lezende kijker was. Volgens hem zocht ik naar verbanden in de bouwwerken en hoe er patronen in gevels zaten. Kozijnen zijn er niet alleen om het glaswerk vast te houden, maar ook een onderdeel van een lijnenspel.

To me, photography is an art of observation. It’s about finding something interesting in an ordinary place… I’ve found it has little to do with the things you see and everything to do with the way you see them. (Elliott Erwitt)

(Foto’s genomen in Utrecht en Bernkastel-Kues)

architectuur Utrecht

Reacties gesloten

Mijn vorige verhaal ging over de klassieker de Citroën DS. Ik heb foto’s gemaakt van deze mooie auto die van mijn collega Paula is. Haar broer Adriaan Huigen heeft een boek geschreven over deze auto’s en een aantal van mijn foto’s zijn hierin gepubliceerd. Ik ben daar eniger mate trots op mag je wel zeggen. Als bedankje kreeg ik afgelopen week het boek voor de foto’s. Gretig bladerde ik door het boekwerk en ik was tevreden, de foto’s kwamen er heel mooi in uit.

Het is een prachtig geschreven boek. De Citroen D-Essays rijdt letterlijk en figuurlijk als een rode draad door het leven van Adriaan. Ik heb het helemaal gelezen en de sfeer die rondom deze mooie auto hangt, is geweldig pakkend weergegeven. Het gaat over een jongensdroom die uitkomt. Het rijden in deze auto wordt beschreven als liefde en trouw voor een vrouw. Hij  maakt van alles mee met zijn Citroën DS, van rally-rijden tot vakantie-ritjes. Niet alleen de eigen reisbelevenissen passeren de revue, maar ook verhalen van beroemdheden die in deze auto hebben gereden. Jacques Brel bezat ook zo’n auto en zijn chanson “La valse à mille temps” vindt haar inspiratie in deze auto. De Franse president Charles de Gaulle werd gereden in een DS. Deze auto werd beroemd door een mislukte aanslag op De Gaulle door een rechts-extremistische gewelddadige groep die tegen de onafhankelijkheid van Algerije was. Ondanks twee lek geschoten banden kon de chauffeur met de president ontkomen aan de belagers.

Met fotografie kan je sfeer pakken door met de foto een verhaal te vertellen. Ik sprak laatst een fotograaf die de sfeer van een dierentuin moest fotograferen. Je kan dan twee kanten op, je pakt de mooie en vrolijke kant, bijvoorbeeld met blije kinderen die kijken naar een baby-olifantje. En wanneer je doet, doe dat op een zonnige dag. Dan ziet alles er sowieso mooier uit. De ander zijde kan natuurlijk ook door te kleine hokken voor de dieren te  fotograferen. Je kan dat mede beïnvloeden door een wat donkere belichting.

Het boek D-Essays van Adriaan Huigen is een drukwerk dat gaat over sfeer en ik denk dat de schrijver daar uitstekend in is geslaagd.

De sfeer van vrijheid, Frankrijk, Citroën en vooral de liefde voor een auto beleef je mee als je dit boek leest.

Het boek is te bestellen bij Cars & Travels Bookshop (http://bookshop.carsandtravels.nl/).

klassieker

Reacties gesloten

Een paar weken terug heb ik een fotoserie gemaakt van een mooie auto van een goede vriendin van mij. Het ging om een 40 jaar oude Citroën DS, in de volksmond ook wel bekend als “de Snoek”. Mijn vader had het ook wel eens over een strijkijzer. Maar de mooiste en wel meest passende bijnaam vind ik “de Godin van de weg”. De DS staat eigenlijk voor déesse wat in het Frans godin betekent. Deze auto had in die tijd veel innovaties en was zijn tijd ver vooruit. Aan het eind van de week (06-10-1955) van de introductie van deze auto waren er al 80.000 bestellingen geplaatst. Door dit overweldigende aantal orders ontstond er een groot luxeprobleem, de fabrikant had niet zoveel productiecapaciteit. Pas maanden later konden de bestellingen geleverd worden.

De liefde voor een klassieker is uitermate populair. Wat maakt het rijden in een klassieker nou eigenlijk leuk? Je moet wel een aantal zaken voor lief nemen zoals, het zelf moeten ophangen van de gordels, het zelf opendraaien van de ramen, de kleine ruitenwissers en geen centrale deurvergrendeling. Dus in feite gaat het over het gemis aan gemak en luxe. Maar daar tegenover staat nostalgie. Het heimweegevoel naar vervlogen tijden, de goeie ouwe tijd. Vaak is dat gevoel verbonden met het jong zijn, de kindertijd, een periode van onbezorgdheid. De Citroën DS stamt uit een tijd waarin men de vrijheid vierde. De ellende van de tweede wereldoorlog zat nog vers in het geheugen. Een tijd waarin met blijdschap zaken werden opgebouwd. Het moest beter zijn dan in de periode van de oorlog en daarvoor. Ook hier zie je een tendens om naar het verleden terug te kijken alsof vroeger alles beter was. De klassieker is eigenlijk een bevestigend bewijs om terug te grijpen op het oude.

Ik denk dat de Citroën DS een uniek symbool is van een vergane tijd waar wij nog van mogen genieten en bij wegzwijmelen.

Ik was vorige week op bezoek bij een jeugdvriend en we hadden het over vroeger, de onbezorgdheid het plezier en vooral hoe eenvoudig het leven was. Dit gesprek paste helemaal in de sfeer van liederen zoals “Het Dorp” door Wim Sonneveld en “As Time Goes By” door Dooley Wilson uit de film Casablanca. Het waren: “Happy Days”. Als je de mogelijkheid hebt om dingen in een ander perspectief te zien dan zie dat die tijd zeker niet onbezorgd was. Mijn ouders moesten hard werken om brood op de plank te krijgen. De zorgen om de spanningen tussen oost en west die bijna leidde tot een derde Wereldoorlog. Ik weet mij nog goed te herinneren dat mijn vader aan de radio gekluisterd zat om het nieuws te horen over Cuba. De Russen bouwden op het eiland een basis voor kernraketten. De Amerikaanse vloot nam posities in om Russische schepen met raketten tegen te houden. Tot een escalatie is het niet gekomen, de Russen zijn omgekeerd.

Het terugkijken naar vervlogen tijden is dus generatie gebonden. Niemand heeft het (meer) over de tijd van Pieter Jelle Troelstra, van hoe hij probeerde in Nederland een proletarische revolutie te ontketenen. Om de sfeer van een tijd te voelen moet je die ervaren hebben. Johan Herman Isings heeft getracht om het schoolplaten de geschiedenis met een sfeergevoel neer te zetten. Deze platen zijn voor mij inmiddels ook klassiekers geworden omdat ze ook in mijn jeugd bij de lessen op school werden gebruikt. Het appelleert aan mijn schooltijd, de strenge winters, de mooie zomers, het gelukkige gevoel van onbezorgd zijn.  Van al deze platen is in 2005 een prachtig boek uitgegeven met als titel “Het voorouder gevoel” met daarnaast “juiste” weergave van de geschiedenis. Deze platen waren meer voor de sfeer en niet de echte geschiedenis. Deze is in werkelijkheid veel harder en verre van melancholiek.

(Foto’s genomen aan de Tolakkerweg –  Bunnik, met dank aan Paula Huigen.)

klassieker

Reacties gesloten

Wanneer je veel fotografeert ga je niet alleen anders kijken, maar je krijgt ook een andere kijk op de wereld. Zo was ik laatst in Utrecht en ging eens speciaal letten op welke teksten er allemaal zo te lezen zijn. Uiteraard heb je de straatnaamborden en verkeersborden, al dan niet met of zonder tekst. Ik vraag me weleens af of de tekst wel doordringt tot de mensen. In Utrecht wordt er veel op en aan de straat gewerkt. Om het verkeer in goede banen te leiden zijn er de knalgele borden die waarschuwen en omleiden. Door de veelheid van borden komt volgens mij de boodschap niet meer aan. Als je de onderstaande foto eens nauwkeurig bestudeert zie je dat er 11 objecten met teksten je aandacht proberen te trekken. Er zijn natuurlijk pakkende teksten te verzinnen. Een tekst moet de nieuwgierigheid van de lezer prikkelen, en er zijn ook teksten die je aan het denken zetten.

De mens die een boodschap verkondigt moet tegenwoordig wel schreeuwen. Nu wordt je dat tegenwoordig wel heel makkelijk gemaakt. Het internet, social media en TV zijn uitermate geschikt om een boodschap te verkondigen. Ik stel mij zo voor hoe dat moet zijn geweest voor Willibrord, een missionaris van Angelsaksische afkomt, om zijn boodschap te verkondigen. Het gros van de mensen in die tijd (690 na Chr.) kon niet lezen. Men was afhankelijk van het nieuws dat van mond op mond werd doorgegeven. Willibrord leefde in een tijd waarin de Katholieke kerk een zeer grote expansiedrift had, en dat gebeurde met woord en daad. Volgens de geschriften gebruikte Willibrordus zelfs geweld. Daarbij werden heiligdommen van de “heidense” Friesen onteerd en vernield, bewakers van deze heilige plekken werden vermoord. Van deze geschiedschrijving heeft de mensheid weinig geleerd. Ik refereer aan het nieuws van de vernietiging van Palmyra, de stad van duizend zuilen. Met name zijn daar de religieuze gebouwen vernield omdat het in de ogen van de vernielers bolwerken van afgoderij waren.

Ik ben een groot fan van de zanger Stef Bos. Hij maakt mooie teksten en deze tekst sluit mooi aan op mijn betoog.

Weinig is van waarde, niets is van belang. Bijna alles wat ik zie, is geboren uit angst.

Eigenlijk is het niet zo vreemd dat Willibrordus zo geëerd wordt. De werkelijke boodschap van het christendom gaat over liefde en mededogen. In hoeverre worden de teksten van deze boodschap op de juiste manier geïnterpreteerd en begrepen? Vullen wij deze in zodat het ons goed uitkomt en wij daarmee een vrijbrief hebben om te handelen zoals wij dat doen? De geschiedenis van Utrecht gaat over religie en geweld. Teksten moet je lezen in het kader van het geheel. In feite is de verkondiging van Godswoord een menselijke uitvinding. God wordt aangepast aan het kader waarin we leven. De normen van goed en kwaad zijn culturele opvattingen. Willibrordus was er heilig van overtuigd dat hij met het kwaad het goede kon bewerkstelligen.

(De foto’s zijn genomen in Utrecht)

straat

Reacties gesloten

De fiets is niet meer weg te denken uit ons straatbeeld. Iedereen in Nederland heeft wel een fiets. Het is niet alleen een makkelijk vervoersmiddel maar het is ook redelijk goedkoop als je het vergelijkt met de auto en het openbaar vervoer. Fietsen is gezond want je moet spierkracht gebruiken om de fiets aan te drijven. De snelheid kan je zelf variëren door te bepalen hoeveel energie je er in steekt. De fiets kan je wel “het vervoersmiddel” van Nederland noemen. In Utrecht zijn er veel fietsen. In 2014 werd Utrecht door CNN als beste fietsstad ter wereld uitgeroepen. In het bericht werd geschreven dat 50% van het vervoeren in Utrecht per fiets wordt gedaan. In een Engels Blog “As Easy as Riding A Bike” zijn ook een artikel en foto’s gewijd aan Utrecht.

Tweeduizendvijftien was een bijzonder fietsjaar voor Utrecht. De Grande Depart van de Tour de France was in Utrecht. Fotografisch gezien was het een hele uitdaging, ik moest de snelheid pakken maar ook de sfeer. Het was prachtig weer, en iedereen was blij en enthousiast. Het was één groot feest. Er waren die dag maar liefst 570.000 bezoekers. Nu blijkt ook maar weer dat de fiets je niet alleen ergens brengt, het verbindt ook mensen. De toeschouwers, de organisatoren en de wielrenners zelf. Utrecht werd wereldwijd op de kaart gezet en wel met een oer-Hollandse zaak, de fiets.
Ik kan nog goed mijn eerste fiets herinneren, het was een tweedehandse van mijn vader. Het ding had handremmen met blokjes op de velgen. Wanneer het regende kon ik het remmen wel vergeten, het handeltje slipte gewoon door. Je kon knijpen wat je wilde, het hielp niet. Gelukkig is het allemaal nog goed gekomen. Ik ben een liefhebber van fietsen, let wel niet wielrennen, dat gaat mij veel te hard, en je bent behoorlijk fragiel als verkeersdeelnemer.

Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen.

De fiets is ook aanwezig in de Nederlandse taal. De meest grappige uitdrukking vind ik “Hij of zij is fietsen”, of te wel er vandoor gegaan. “Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen” is zo’n uitdrukking die in het buitenland nog wel uit te leggen valt. Maar deze uitdrukking “Op die fiets!” is toch wel heel typisch Nederlands. Ga er maar aan staan om dat eens uit te leggen…
De fiets is een evenwichtige zaak want ga niet te langzaam dan val je om, maar ga je te snel dan kan het je kop kosten. Dus fietsen is eigenlijk je holistisch verplaatsen.

fiets

Reacties gesloten

Licht is een belangrijke voorwaarde om foto’s te kunnen maken. Hoe zonniger het is hoe beter het fotograferen gaat. In deze tijd, en dan bedoel ik het voorjaar en de paastijd, wordt het weer lichter. De lange donkere dagen van de winter verdwijnen. En dan heb je ook dat gedoe met de wintertijd en zomertijd. Ik ken mensen die helemaal van slag zijn omdat ze uit hun ritme raken door de klok één uur te verzetten. De gedachte achter zomertijd is dat men zo zou kunnen bezuinigen op verlichting. Het energiebesparende effect van zomertijd is denk wel achterhaald. Zeker nu we een 24/7 economie hebben wordt er continue energie gebruikt.

In de fotografie heb je eigenlijk te doen met twee typen licht: hard licht en zacht licht. Als het 12 uur is en de zon staat in z’n hoogste positie dan heb je te maken met hard licht. Ook de flitser op je camera maakt hard licht. We krijgen hierdoor harde donkere schaduwen en er kunnen overbelichte lichte plekken op de foto komen. Details gaan verloren in de donkere en de lichte delen op je foto. Op zonnige dagen ga ik dan ook niet op het midden van de dag fotograferen, je kunt dan beter vroeg in de ochtend of aan het eind van de middag foto’s maken. Tijdens het gouden uur (avond- of ochtendschemering) heb je heel mooi licht. Ook is er het blauwe uur, dat is een onderdeel van de schemering en duurt meestal slechts een tiental minuten. De omgeving krijgt dan een blauwe gloed. Mist of bewolking geven diffuus licht, er zijn dan geen harde schaduwen. Diffuus licht verzacht meestal je foto. Ook bij portretfotografie kan diffuus licht je foto ten goede komen. Onregelmatigheden op de huid worden minder weergegeven op je foto bij gebruik van diffuus licht.

Licht is een belangrijk item in het leven. Volgens de Bijbel was het eerste dat God schiep het licht. Door het licht kunnen we zien. Licht is sfeerbepalend, zo maken donkere gebouwen somber, terwijl open plekken juist energie geven. Ik kan mij herinneren dat wij op een opendag waren van een middelbare school om te kijken of het iets was voor onze zoon. Het was een donker en dus voor ons somber gebouw. De uitkomst laat zich wel raden.

De dood is niet het doven van het licht, maar het uitblazen van de lamp omdat de dag is aangebroken.
(Quote: Rabindranath Tagore)

Licht kan verrassen, kijk maar eens naar de schilderijen van Rembrandt. Hij is nu nog steeds een voorbeeld voor veel studiofotografen. In zijn prachtige schilderijen zie je een opmerkelijke beheersing van het spel met licht en donker. Fotografie is voor mij de verwondering van het leven, de kleuren mooi belicht en de sfeer van het moment in rechthoek gefixeerd.

(foto is gemaakt in Apeldoorn, karatedo Smaal)

Licht

Reacties gesloten

Eer

Afgelopen week waren mijn vrouw, dochter en ik bij een opendag van een tweetal scholen in Utrecht. Toen ik door de klaslokalen en gangen liep kwamen er bij mij schoolherinneringen naar boven. In mijn tijd, en dan spreek ik over de zestiger en zeventiger jaren, had je klaslokalen met bankjes strak in een rij. Je leerde schrijven met een kroontjespen en de leraar of lerares sprak je aan met “u” ,meester of juffrouw. Ik zat in een volkswijk op school en er was onder de leerlingen een soort strijd in de sfeer van het recht van de sterkste. Daarbij speelde het eergevoel een belangrijke rol. Vechtpartijtjes op straat en het schoolplein waren er regelmatig en werden vaak beëindigd door tussenkomst van de leerkrachten.
Eer heeft heel veel te maken met het persoonlijke of maatschappelijke aanzien dat je hebt. Eer is gekoppeld aan het gevoel van eigenwaarde, en de erkenning daarvan door anderen. Het heeft onder andere betrekking op je sociale status, je goede naam, en je reputatie. Ook zijn er uiterlijke verschijning, voornamelijk in de sport, waarbij de eer gebonden is aan een fysieke prestatie. Men heeft het niet voor niets over het eremetaal. Eer is dus afhankelijk van anderen of zelfs van een collectief. Eer was vooral vroeger gebonden aan mannelijkheid en fysieke dapperheid. Het verdedigen van de belangen van de man en het bestaansrecht van zijn gezin en land. Het doden van de bedreiger was daarbij eervol. Vrouwen hadden ook een eergevoel maar het beschamen of aantasten daarvan werd uitgevochten door de mannen. Het duelleren was aan de orde van de dag. In de middeleeuwen bestond er zelfs een riddercode die zijn wortels had in de erecode. Onlangs heb ik een boek gelezen met de titel: Het vooroudergevoel. Een prachtig boek wat gaat de over onze vaderlandse geschiedenis aan de hand van de schoolprenten van J.H. Isings. Eigenlijk gaat het allemaal over strijd en eer.

In Utrecht staat op het Domplein het standbeeld van graaf Jan van Nassau een van de initiators van de Unie van Utrecht. Het beeld is gemaakt door Jean Theodore Stracké. Op 23 januari 1579 werd de Unie van Utrecht ondertekend, een verdrag waarin door een aantal Nederlandse gewesten afgesproken werd een einde te maken aan de Spaanse bezetting. Ook werden in dit verdrag staatkundige zaken geregeld, dit verdrag wordt ook wel beschouwd als de eerste grondwet. Eigenlijk was dit het begin van de Nederlandse staat.
In Japan heerst zelfs een eercultuur. Wij hebben hier een christelijke cultuur. Het zondigen, of het iets doen wat niet mag, is de basis van bijna alle maatschappelijke regels en wetten. Je verliest je eer als je je niet houdt aan de geldende regels. Iemand die gezondigd heeft is dus strafbaar. Hij kan gestraft worden en daarmee wordt hij weer ‘gereinigd’. Het eergevoel in Japan is gekoppeld aan het schaamtegevoel. Het uitlachen van een Japanner wordt opgevat als een belediging. Je kan zelfs een Japanner beledigen wanneer je niet de juiste aanspreekvorm gebruikt. Je ziet dit nog wel een beetje terug in vechtkunsten zoals het karate en iaido. (kunst van het trekken van het zwaard).
Ik ben ook wel eens aangesproken door iemand die zich in zijn eer aangetast voelde omdat ik van hem een foto had gemaakt. Vlak bij het standbeeld van Jan van Nassau ligt een koperen bol, de “Sol” gemaakt door Inez de Heer Kloots en Theo van der Hoeven. Dit stelt één miljardste deel van de zon voor. Eigenlijk is het wel gek dat we zo ontzettend klein zijn in het universum met zo’n heel groot eergevoel. Lau Tse zag dit ook in en zei: De wijze handelt, maar heeft geen bezit. Hij voltooit zijn werk, maar heeft geen trots. Hij verlangt niet naar eer en roem.

(Foto gemaakt in Utrecht, standbeeld van graaf Jan van Nassau.)

Eer

Reacties gesloten

Foto’s maken van water is iets wat ik graag doe. Dat kan niet anders want Nederland is een waterland. Niet alleen de strijd tegen het water maar ook het gebruik van het water is in hoge mate bepalend voor de Nederlandse cultuur waarvan ik deel uitmaak. De zee heeft met name in het verleden ons behoorlijk wat kapitaal opgeleverd. Water is een belangrijke bron van leven. Water inspireert, geeft ons noodzakelijke energie en levenskracht. De veelzijdigheid van water heeft iets opwindends. Kijk maar eens naar Amsterdam, een stad met veel water, veel grachten en een haven. Er is altijd wel wat te doen, het kan ook eigenlijk niet anders, want er is een grote hoeveelheid aan water in Nederland. Door de overvloed aan water is het logisch dat het gebruikt wordt. Bijvoorbeeld als transportmiddel. Ook kan water bedreigend zijn, een gevolg daarvan is dat het water wordt beheerst. De Deltawerken zijn daar een wereldberoemd voorbeeld van. Het water is een bron van voedsel, elke kustplaats heeft wel een eigen vissersvloot. We hebben het water gebruikt als verdedigingsmiddel, denk maar aan de Waterlinie.

Tevens heeft water mooie symbolieken die zich vooral in onze taal manifesteren. Er zijn veel gezegden en spreekwoorden met het woord water. Een mooi voorbeeld hiervan is: “Vuil water blust ook vuur”, wat zoiets betekent als, in moeilijke tijden kan je geen hoge eisen stellen.

In de wereld van de vechtkunsten en de oosterse filosofie heeft water een ruime betekenis. In de Japanse vechtkunst zoals het iaido wordt de term nagashi-uke gebruikt. Men doet een verdediging die lijkt op het wegvloeien van het water op een hellend vlak. Water kan ook een status aangeven waarin men verkeerd. Zoals het “Mizo no Kokore” (Japans: Een geest als water). Het water is kalm en heeft geen rimpels. Er is geen verstoring, het oppervlak van een meer is volkomen stil. De geest is volkomen stil en kalm, zelfs verzadigd. Dit is de geest van inzicht en fungeert als een waarnemer. De bewustwording reikt verder dan de werkelijkheid. Het is neutraal en niet beïnvloedbaar.

Bruce Lee had daar een mooie uitspraak over:

Empty your mind, be formless. Shapeless, like water. If you put water into a cup, it becomes the cup. You put water into a bottle and it becomes the bottle. You put it in a teapot it becomes the teapot. Now, water can flow or it can crash. Be water my friend.


Leeg uw geest en zij vormloos. Vormeloos, zoals water. Als je water in een kopje giet, dan wordt het een kopje. Doe je water in een fles en het wordt een fles. Water in een theepot, het wordt de theepot. Nu, water kan stromen of verpletteren. Wees water mijn vriend.

Water kan mooi weerspiegelen. Door te fotograferen let je op spiegelingen van het licht.
Water is zo mooi…….

(Foto’s zijn gemaakt in Hoorn, Utrecht en Bern.)

water

Reacties gesloten