Tag: geschiedenis

Een paar weken terug heb ik een fotoserie gemaakt van een mooie auto van een goede vriendin van mij. Het ging om een 40 jaar oude Citroën DS, in de volksmond ook wel bekend als “de Snoek”. Mijn vader had het ook wel eens over een strijkijzer. Maar de mooiste en wel meest passende bijnaam vind ik “de Godin van de weg”. De DS staat eigenlijk voor déesse wat in het Frans godin betekent. Deze auto had in die tijd veel innovaties en was zijn tijd ver vooruit. Aan het eind van de week (06-10-1955) van de introductie van deze auto waren er al 80.000 bestellingen geplaatst. Door dit overweldigende aantal orders ontstond er een groot luxeprobleem, de fabrikant had niet zoveel productiecapaciteit. Pas maanden later konden de bestellingen geleverd worden.

De liefde voor een klassieker is uitermate populair. Wat maakt het rijden in een klassieker nou eigenlijk leuk? Je moet wel een aantal zaken voor lief nemen zoals, het zelf moeten ophangen van de gordels, het zelf opendraaien van de ramen, de kleine ruitenwissers en geen centrale deurvergrendeling. Dus in feite gaat het over het gemis aan gemak en luxe. Maar daar tegenover staat nostalgie. Het heimweegevoel naar vervlogen tijden, de goeie ouwe tijd. Vaak is dat gevoel verbonden met het jong zijn, de kindertijd, een periode van onbezorgdheid. De Citroën DS stamt uit een tijd waarin men de vrijheid vierde. De ellende van de tweede wereldoorlog zat nog vers in het geheugen. Een tijd waarin met blijdschap zaken werden opgebouwd. Het moest beter zijn dan in de periode van de oorlog en daarvoor. Ook hier zie je een tendens om naar het verleden terug te kijken alsof vroeger alles beter was. De klassieker is eigenlijk een bevestigend bewijs om terug te grijpen op het oude.

Ik denk dat de Citroën DS een uniek symbool is van een vergane tijd waar wij nog van mogen genieten en bij wegzwijmelen.

Ik was vorige week op bezoek bij een jeugdvriend en we hadden het over vroeger, de onbezorgdheid het plezier en vooral hoe eenvoudig het leven was. Dit gesprek paste helemaal in de sfeer van liederen zoals “Het Dorp” door Wim Sonneveld en “As Time Goes By” door Dooley Wilson uit de film Casablanca. Het waren: “Happy Days”. Als je de mogelijkheid hebt om dingen in een ander perspectief te zien dan zie dat die tijd zeker niet onbezorgd was. Mijn ouders moesten hard werken om brood op de plank te krijgen. De zorgen om de spanningen tussen oost en west die bijna leidde tot een derde Wereldoorlog. Ik weet mij nog goed te herinneren dat mijn vader aan de radio gekluisterd zat om het nieuws te horen over Cuba. De Russen bouwden op het eiland een basis voor kernraketten. De Amerikaanse vloot nam posities in om Russische schepen met raketten tegen te houden. Tot een escalatie is het niet gekomen, de Russen zijn omgekeerd.

Het terugkijken naar vervlogen tijden is dus generatie gebonden. Niemand heeft het (meer) over de tijd van Pieter Jelle Troelstra, van hoe hij probeerde in Nederland een proletarische revolutie te ontketenen. Om de sfeer van een tijd te voelen moet je die ervaren hebben. Johan Herman Isings heeft getracht om het schoolplaten de geschiedenis met een sfeergevoel neer te zetten. Deze platen zijn voor mij inmiddels ook klassiekers geworden omdat ze ook in mijn jeugd bij de lessen op school werden gebruikt. Het appelleert aan mijn schooltijd, de strenge winters, de mooie zomers, het gelukkige gevoel van onbezorgd zijn.  Van al deze platen is in 2005 een prachtig boek uitgegeven met als titel “Het voorouder gevoel” met daarnaast “juiste” weergave van de geschiedenis. Deze platen waren meer voor de sfeer en niet de echte geschiedenis. Deze is in werkelijkheid veel harder en verre van melancholiek.

(Foto’s genomen aan de Tolakkerweg –  Bunnik, met dank aan Paula Huigen.)

klassieker

Reacties gesloten