Tag: wereldleiders

Mijn vorige verhaal ging over de klassieker de Citroën DS. Ik heb foto’s gemaakt van deze mooie auto die van mijn collega Paula is. Haar broer Adriaan Huigen heeft een boek geschreven over deze auto’s en een aantal van mijn foto’s zijn hierin gepubliceerd. Ik ben daar eniger mate trots op mag je wel zeggen. Als bedankje kreeg ik afgelopen week het boek voor de foto’s. Gretig bladerde ik door het boekwerk en ik was tevreden, de foto’s kwamen er heel mooi in uit.

Het is een prachtig geschreven boek. De Citroen D-Essays rijdt letterlijk en figuurlijk als een rode draad door het leven van Adriaan. Ik heb het helemaal gelezen en de sfeer die rondom deze mooie auto hangt, is geweldig pakkend weergegeven. Het gaat over een jongensdroom die uitkomt. Het rijden in deze auto wordt beschreven als liefde en trouw voor een vrouw. Hij  maakt van alles mee met zijn Citroën DS, van rally-rijden tot vakantie-ritjes. Niet alleen de eigen reisbelevenissen passeren de revue, maar ook verhalen van beroemdheden die in deze auto hebben gereden. Jacques Brel bezat ook zo’n auto en zijn chanson “La valse à mille temps” vindt haar inspiratie in deze auto. De Franse president Charles de Gaulle werd gereden in een DS. Deze auto werd beroemd door een mislukte aanslag op De Gaulle door een rechts-extremistische gewelddadige groep die tegen de onafhankelijkheid van Algerije was. Ondanks twee lek geschoten banden kon de chauffeur met de president ontkomen aan de belagers.

Met fotografie kan je sfeer pakken door met de foto een verhaal te vertellen. Ik sprak laatst een fotograaf die de sfeer van een dierentuin moest fotograferen. Je kan dan twee kanten op, je pakt de mooie en vrolijke kant, bijvoorbeeld met blije kinderen die kijken naar een baby-olifantje. En wanneer je doet, doe dat op een zonnige dag. Dan ziet alles er sowieso mooier uit. De ander zijde kan natuurlijk ook door te kleine hokken voor de dieren te  fotograferen. Je kan dat mede beïnvloeden door een wat donkere belichting.

Het boek D-Essays van Adriaan Huigen is een drukwerk dat gaat over sfeer en ik denk dat de schrijver daar uitstekend in is geslaagd.

De sfeer van vrijheid, Frankrijk, Citroën en vooral de liefde voor een auto beleef je mee als je dit boek leest.

Het boek is te bestellen bij Cars & Travels Bookshop (http://bookshop.carsandtravels.nl/).

klassieker

Reacties gesloten

Eer

Afgelopen week waren mijn vrouw, dochter en ik bij een opendag van een tweetal scholen in Utrecht. Toen ik door de klaslokalen en gangen liep kwamen er bij mij schoolherinneringen naar boven. In mijn tijd, en dan spreek ik over de zestiger en zeventiger jaren, had je klaslokalen met bankjes strak in een rij. Je leerde schrijven met een kroontjespen en de leraar of lerares sprak je aan met “u” ,meester of juffrouw. Ik zat in een volkswijk op school en er was onder de leerlingen een soort strijd in de sfeer van het recht van de sterkste. Daarbij speelde het eergevoel een belangrijke rol. Vechtpartijtjes op straat en het schoolplein waren er regelmatig en werden vaak beëindigd door tussenkomst van de leerkrachten.
Eer heeft heel veel te maken met het persoonlijke of maatschappelijke aanzien dat je hebt. Eer is gekoppeld aan het gevoel van eigenwaarde, en de erkenning daarvan door anderen. Het heeft onder andere betrekking op je sociale status, je goede naam, en je reputatie. Ook zijn er uiterlijke verschijning, voornamelijk in de sport, waarbij de eer gebonden is aan een fysieke prestatie. Men heeft het niet voor niets over het eremetaal. Eer is dus afhankelijk van anderen of zelfs van een collectief. Eer was vooral vroeger gebonden aan mannelijkheid en fysieke dapperheid. Het verdedigen van de belangen van de man en het bestaansrecht van zijn gezin en land. Het doden van de bedreiger was daarbij eervol. Vrouwen hadden ook een eergevoel maar het beschamen of aantasten daarvan werd uitgevochten door de mannen. Het duelleren was aan de orde van de dag. In de middeleeuwen bestond er zelfs een riddercode die zijn wortels had in de erecode. Onlangs heb ik een boek gelezen met de titel: Het vooroudergevoel. Een prachtig boek wat gaat de over onze vaderlandse geschiedenis aan de hand van de schoolprenten van J.H. Isings. Eigenlijk gaat het allemaal over strijd en eer.

In Utrecht staat op het Domplein het standbeeld van graaf Jan van Nassau een van de initiators van de Unie van Utrecht. Het beeld is gemaakt door Jean Theodore Stracké. Op 23 januari 1579 werd de Unie van Utrecht ondertekend, een verdrag waarin door een aantal Nederlandse gewesten afgesproken werd een einde te maken aan de Spaanse bezetting. Ook werden in dit verdrag staatkundige zaken geregeld, dit verdrag wordt ook wel beschouwd als de eerste grondwet. Eigenlijk was dit het begin van de Nederlandse staat.
In Japan heerst zelfs een eercultuur. Wij hebben hier een christelijke cultuur. Het zondigen, of het iets doen wat niet mag, is de basis van bijna alle maatschappelijke regels en wetten. Je verliest je eer als je je niet houdt aan de geldende regels. Iemand die gezondigd heeft is dus strafbaar. Hij kan gestraft worden en daarmee wordt hij weer ‘gereinigd’. Het eergevoel in Japan is gekoppeld aan het schaamtegevoel. Het uitlachen van een Japanner wordt opgevat als een belediging. Je kan zelfs een Japanner beledigen wanneer je niet de juiste aanspreekvorm gebruikt. Je ziet dit nog wel een beetje terug in vechtkunsten zoals het karate en iaido. (kunst van het trekken van het zwaard).
Ik ben ook wel eens aangesproken door iemand die zich in zijn eer aangetast voelde omdat ik van hem een foto had gemaakt. Vlak bij het standbeeld van Jan van Nassau ligt een koperen bol, de “Sol” gemaakt door Inez de Heer Kloots en Theo van der Hoeven. Dit stelt één miljardste deel van de zon voor. Eigenlijk is het wel gek dat we zo ontzettend klein zijn in het universum met zo’n heel groot eergevoel. Lau Tse zag dit ook in en zei: De wijze handelt, maar heeft geen bezit. Hij voltooit zijn werk, maar heeft geen trots. Hij verlangt niet naar eer en roem.

(Foto gemaakt in Utrecht, standbeeld van graaf Jan van Nassau.)

Eer

Reacties gesloten

Utrecht is een stad waarin ik graag en regelmatig vertoef. Er zijn vele mooie plekken te zien, en uiteraard ook mooi om op de foto te zetten. Deze keer was ik weer eens op de Pausdam en zag dat daar een mooi standbeeld was gemaakt van Paus Adrianus. Met dit mooie beeld is het de beeldend kunstenaar goed gelukt om eenvoud uit te stralen. Het gekke is dat ik bij het fotograferen van dit beeld moest denken aan wereldleiders. Deze man, Adrianus, wordt beschouwd als de enige Nederlandse paus in de geschiedenis. Hij is geboren in Utrecht als Adriaan Floriszoon Boeyens, op 2 maart 1459. In 1522 werd hij Paus in Rome tot aan zijn dood op 14 september 1523. Door een hoge academische rang werd hij door de Spaanse koning aangesteld als leermeester en raadsheer voor prins Karel, later Karel V. In 1520 werd hij door Karel V benoemd tot regent van de Spaanse gebieden. Adrianus was voorstander van een somber en vroom leven. Dit was in strijd met het losbandige leven dat toentertijd heerste in het Vaticaan. Veel geestelijken lieten zich betalen voor de diensten die zij verstrekten. Zij wisten hun familie en vrienden op hoge posten te krijgen en leefden in weelderige luxe. Adrianus voerde hervormingen in die een einde moesten maken aan die florissante levensstijl aan het pauselijk hof. Dit heeft hem waarschijnlijk het leven gekost. Vermoedelijk is hij vergiftigd, hetgeen nooit officieel is bevestigd. Het was een roerige tijd, zoals het groeiende protestantisme van Maarten Luther en hij had veel conflicten met de Franse koning Frans de eerste. De huidige paus Franciscus staat ook bekend om zijn wil te hervormen. Zou de geschiedenis zich gaan herhalen?

Er zijn heel wat wereldleiders die letterlijk hebben geleden onder hun leiderschap. Neem nou Nelson Mandela hij was een sprekend voorbeeld van de geweldloze opstand tegen de apartheid in Zuid-Afrika. 27 Jaar lang zat hij gevangen op het Robbeneiland vanwege zijn inzet voor burgerrechten. Hij won de Nobelprijs voor de vrede en werd in 1994 president van zijn Zuid Afrika. Een andere wereldleider, van een hele ander klasse en die zeker niet geleden heeft, was Mao Zedong. Hij zette China, met zijn communistische partij, op de wereldkaart. Hij leidde zijn land met een dictatuur met veel geweld, en vele harde maatregelen tegen zijn politieke vijanden.
Franklin Roosevelt, bestuurde de Verenigde Staten tijdens een roerige periode van economische crisis en de Tweede Wereldoorlog. Hij werd 3 keer herkozen. Door zijn hervormingsprogramma de ”New Deal Coalition” ontstond er een stabiele democratische meerderheid. Hiermee kon hij hervormingen en een herstel van de economie bereiken.
Winston Churchill zei: “Succes is niet definitief, falen is niet fataal. Het is de moed om door te gaan die telt.” Churchill leidde zijn Verenigd Koninkrijk in de Tweede Wereldoorlog naar een overwinning met de hulp aan de geallieerden. Hij stond bekend om zijn begenadigde spraakvaardigheden en talent voor het vertellen. Op 4 juni 1940 sprak hij het Lagerhuis (house of commons) toe met een speech waarin deze bekende quote zat:

“We shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender.”

(Klik hier om te luisteren naar Winston Churchill)

En zo kunnen we nog veel meer wereldleiders noemen, Gandhi, Koningin Victoria, Bismarck, Lincoln, Napoleon, Djengis Khan, Karel de Grote, Obama, Poetin etc…. Allemaal hervormers, goedschiks of kwaadschiks.
Ik vraag mij dan wel af is het beeld wat van hen zien, wel het juiste beeld waarmee zij zich in de wereld hebben gemanifesteerd. Ik denk dat de beeldend kunstenaar Anno Dijkstra er in geslaagd is om een juist beeld te scheppen van deze Utrechter.

beelden