Brockys Oog Posts

Damesschoenen hebben mij altijd geïntrigeerd. Als klein kind bewonderde ik al de schoenen van mijn moeder. Deze waren vaak toegerust met een hoge en dunne hak, mijn moeder liep daar graag op. Ze had ook vele paren en elke dag droeg ze wel een ander paar met vaak een bijpassende tas. Mijn moeder was redelijke modebewust, maar dat kan ook niet anders, ze was opgegroeid in een kleermakersgezin. Hoe hoger de hak hoe mooier ze het schoeisel vond. Toch had dat ook nadelen want ze bleef vaak met de hakken tussen de stenen op straat haken. Ik kan mij zelfs een keer herinneren dat de hak vast bleef zitten tussen twee planken van een brug over de singel. Dat was een heel gedoe, want het lopen op zo’n damesschoen zonder hak is geen lolletje. Mijn vader had het altijd over de stiletto’s van zijn vrouw. Zo’n hak heeft het wel te verduren. Ik heb weleens gehoord dat de druk op zo’n hak, die zo’n twee vierkante centimeter is, wel gauw 25 kilo per vierkant centimeter kan zijn. Dat is 10 keer zoveel als de druk van een autoband op de weg. Zelfs in de hardste parketvloeren produceerde de schoenen van mijn moeder kleine deukjes, wat haar natuurlijk niet in dank werd afgenomen. In de 17e eeuw gaf de hak aan wat je status was, hoe hoger de hak hoe meer status je had. De Franse revolutie bracht daar verandering in, zoals bij vele andere zaken. Men moest gewoon en sober zijn, geen opvallende kledij en zeker geen hoge hakken. Hoge hakken waren decadent en erotisch en hadden alles met adel te maken. Eeuwen later (1900) kwamen de hoge hakken weer in beeld. De schoen beschermt de voet, in ieder geval de gevoelige voetzool. De voeten dragen de mens en betreden de aarde. Het is eigenlijk onze verbintenis met onze wereld.

In de verschillende culturen hebben voeten ook andere betekenissen. Neem bijvoorbeeld de Chinese vrouwen met afgebonden voeten. Het schoonheidsideaal was immers een zo klein mogelijke voet voor de vrouw. De natuur werd een handje geholpen door de voeten strak in te binden met stroken stof waarbij de voorkant van de voet zo dicht mogelijk naar de hiel werd getrokken. Hierdoor werd de wreef een hoge boog en de voetholte kreeg een diepe kloof. Deze misvormde voeten werden lotusvoeten genoemd. In 1902 werd het afbinden en kwellen van voeten verboden.

In Japan wordt het laten zien van de onderkant van je voeten opgevat als een belediging en volgens de Bijbel was het wassen van voeten slavenwerk. Jezus waste uit nederigheid de voeten van zijn leerlingen, hiermee maakte hij zich kwetsbaar en klein. Tevens werden de voeten van de Romeinse keizers gekust. Hoewel het kussen van voeten ook veel intimiteit kan betekenen.

Met je schoeisel laat je ook zien wie je bent of wat je doet. Merkschoenen zoals “Van Bommel” zijn vaak stijlvolle herenschoenen die passen bij een colbert-pak. Daar tegenover heb je de sandalen die de Franciscanen dragen om uiting te geven aan hun gelofte van armoede. In onze taal geeft de schoen ook een gevoel aan wat zich uit in verschillende spreekwoorden: “ Wie de schoen past, trekke hem aan”. Met andere woorden: wie schuldig is mag zich aangesproken voelen, of: als je meent dat deze kritiek voor jou is bedoeld, doe er dan wat mee,je mag het je aantrekken. Een ander spreekwoord dat niet zo bekend is: “De kinderen van de schoenmaker lopen barrevoets”. Iemand ziet zijn eigen problemen niet, maar vaak wel die van een ander.

Schoenen helpen je makkelijker voort te bewegen. Wandelen of lopen, het hoort bij het leven. Als je jong bent, is reizen een deel van je opvoeding, als je ouder bent, is het een deel van je ervaring. (Francis Bacon). Afgedragen schoenen gooi je niet weg, maar behandel je met respect. Kijk eens naar je schoenen en bedenk eens wat die allemaal hebben meemaakt…..

(De foto’s zijn gemaakt tijdens de tentoonstelling “Shoos”  in de kunsthal – Rotterdam op 21-04-2014.)

schoenen

Reacties gesloten

Utrecht is een stad waarin ik graag en regelmatig vertoef. Er zijn vele mooie plekken te zien, en uiteraard ook mooi om op de foto te zetten. Deze keer was ik weer eens op de Pausdam en zag dat daar een mooi standbeeld was gemaakt van Paus Adrianus. Met dit mooie beeld is het de beeldend kunstenaar goed gelukt om eenvoud uit te stralen. Het gekke is dat ik bij het fotograferen van dit beeld moest denken aan wereldleiders. Deze man, Adrianus, wordt beschouwd als de enige Nederlandse paus in de geschiedenis. Hij is geboren in Utrecht als Adriaan Floriszoon Boeyens, op 2 maart 1459. In 1522 werd hij Paus in Rome tot aan zijn dood op 14 september 1523. Door een hoge academische rang werd hij door de Spaanse koning aangesteld als leermeester en raadsheer voor prins Karel, later Karel V. In 1520 werd hij door Karel V benoemd tot regent van de Spaanse gebieden. Adrianus was voorstander van een somber en vroom leven. Dit was in strijd met het losbandige leven dat toentertijd heerste in het Vaticaan. Veel geestelijken lieten zich betalen voor de diensten die zij verstrekten. Zij wisten hun familie en vrienden op hoge posten te krijgen en leefden in weelderige luxe. Adrianus voerde hervormingen in die een einde moesten maken aan die florissante levensstijl aan het pauselijk hof. Dit heeft hem waarschijnlijk het leven gekost. Vermoedelijk is hij vergiftigd, hetgeen nooit officieel is bevestigd. Het was een roerige tijd, zoals het groeiende protestantisme van Maarten Luther en hij had veel conflicten met de Franse koning Frans de eerste. De huidige paus Franciscus staat ook bekend om zijn wil te hervormen. Zou de geschiedenis zich gaan herhalen?

Er zijn heel wat wereldleiders die letterlijk hebben geleden onder hun leiderschap. Neem nou Nelson Mandela hij was een sprekend voorbeeld van de geweldloze opstand tegen de apartheid in Zuid-Afrika. 27 Jaar lang zat hij gevangen op het Robbeneiland vanwege zijn inzet voor burgerrechten. Hij won de Nobelprijs voor de vrede en werd in 1994 president van zijn Zuid Afrika. Een andere wereldleider, van een hele ander klasse en die zeker niet geleden heeft, was Mao Zedong. Hij zette China, met zijn communistische partij, op de wereldkaart. Hij leidde zijn land met een dictatuur met veel geweld, en vele harde maatregelen tegen zijn politieke vijanden.
Franklin Roosevelt, bestuurde de Verenigde Staten tijdens een roerige periode van economische crisis en de Tweede Wereldoorlog. Hij werd 3 keer herkozen. Door zijn hervormingsprogramma de ”New Deal Coalition” ontstond er een stabiele democratische meerderheid. Hiermee kon hij hervormingen en een herstel van de economie bereiken.
Winston Churchill zei: “Succes is niet definitief, falen is niet fataal. Het is de moed om door te gaan die telt.” Churchill leidde zijn Verenigd Koninkrijk in de Tweede Wereldoorlog naar een overwinning met de hulp aan de geallieerden. Hij stond bekend om zijn begenadigde spraakvaardigheden en talent voor het vertellen. Op 4 juni 1940 sprak hij het Lagerhuis (house of commons) toe met een speech waarin deze bekende quote zat:

“We shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender.”

(Klik hier om te luisteren naar Winston Churchill)

En zo kunnen we nog veel meer wereldleiders noemen, Gandhi, Koningin Victoria, Bismarck, Lincoln, Napoleon, Djengis Khan, Karel de Grote, Obama, Poetin etc…. Allemaal hervormers, goedschiks of kwaadschiks.
Ik vraag mij dan wel af is het beeld wat van hen zien, wel het juiste beeld waarmee zij zich in de wereld hebben gemanifesteerd. Ik denk dat de beeldend kunstenaar Anno Dijkstra er in geslaagd is om een juist beeld te scheppen van deze Utrechter.

beelden